JUST THAT
PLEASE DON’T CLAIM THIS AS YOUR OWN STORY. And please don’t redistribute this without asking permission. THANK YOU. ENJOY!
jonaxxstories.blogspot.com
Lovelots, Jonah(jonaxx)
He never asked anything like this from me. In fact, he did not deserve anything from the start.
And he will not, ever, deserve anything from me. Not even pain.
Because hurting him is like inflicting pain to my own self. Even if I love him, we can only be JUST THAT – nothing more.
Friends, Best friends, Enemies, Strangers – we can be anything like that. And JUST THAT.
But no matter how he tries to slap me with it, I still can`t resist falling.
Kailangan bang maging magbestfriend din ang mga anak ng mga magbestfriend din? Si mama at ang mama ni Gabriel ay bestfriends. Si papa at ang papa naman ni Gabriel ay
mag bestfriends din. Ako at si Gab? Kailangan ba kaming mag bestfriend din? Ang kuya ko ay high school na, ang bunsong kapatid ni Gab naman ay grade three pa
lang. Kaming dalawa, grade five. Kailangan ba naming maging magbestfriends din? Paano kung ayaw ko? At paano kung gusto ko siya...
Paano kung gusto niya? Pagbibigyan ko ba siya? Paano kung ayaw niya? Pagbibigyan ko ba ulit siya?
O baka naman... Kahit ano, ibibigay ko sa kanya dahil gusto ko siya?
Eto ang gumugulo sa isip ko simula pa noon. At hanggang ngayon, hindi ko parin alam kung ano ba talaga?
Kung grade five ka at wala ka namang ginagawa bukod sa pagbuntot sa bestfriend mong team captain ng basketball player at pakikipag asaran mo sa isang lukaret na babae, maraming pwedeng mangyari sayo. Pwede kang magka puppy love sa isang teammate ng bestfriend mo, pwede ka ring sumali sa isang pipitsuging pepsquad na itinatag nang kalolalolahan ng may-ari ng school niyo, at pwede ka ring iwan ng bestfriend mong pupunta na pala ng Ireland.
Oo. Ganun ka rami ang pwedeng mangyari sa akin noon.
"Bye, Eiji! Babalik ka pa ba?" Tanong ko sa bestfriend ko habang tinatahan ako ni Jana - ang lukaret kong kaibigan.
"Di ko pa alam, Cel, eh." Yinakap niya ako. "Magpakabait ka na lang muna habang wala ako. Okay?" Sabi niya habang pinupunasan ang luha ko.
Simula grade one, kaibigan ko na si Eiji. At talagang ang bait-bait niya. Siya pa yung nagbibigay sa akin ng bagong ballpen noon kapag nagtatae na ang ballpen ko. Sobrang mahal ko `tong kaibigan ko. Kaya nung umalis siya papuntang Ireland, umiyak talaga ako ng todo. Pati nga si Jana ay napaiyak na rin.
"Ireland!" Sabi ni Jana habang linalapag sa harapan ko ang mapang kakabili pa lang niya sa National Bookstore. "Ang layo talaga, kahit anong isipin ko."
Umupo siya sa harapan ko habang nasa canteen kami. Habang ako naman, ay tulala parin.
"Celestine!" Sigaw niya. "Nalalanta ka na diyan ah? Siguro nanghihinayang ka dahil wala na ang bestfriend mong team captain nina Gab no? Di ka na ulit makakadikit sa
basketball team."
"Tsss. Di ganun yun. Mamimiss ko si Eiji. At nawalan ako ng kaibigan-" Napanganga ako nang nakita kong papalapit ang basketball team.
"Oh! Tumulo pa yang laway mo dyan, Cel! Mapansin pa yan ng pinsan ko... naku..." "Jana, sobrang gwapo talaga ni Gabriel! Haaay."
"Diba kapitbahay kayo? Close pa mga magulang niyo, ba`t di mo kaya siya kaibiganin at gawing bestfriend?"
Nakatingin parin ako kay Gabriel habang nakikipaghighfive sa mga kasama nila sa team. Sayang lang at wala na si Eiji...
"Ngayong wala na naman si Eiji, siguro naman... wala nang pipigil sa`yo sa pakikipagkaibigan kay Gab. kaya.. go lang nang go!"
Hindi kasi magkasundo si Gab at si Eiji dahil ayaw ni Gab kay Eiji as teamcaptain ng basketball team nila.
Tumingin ako kay Jana para ipaliwanag ang logic na matagal ko nang pinapaniwalaan. I whispered, "Gab..." Sumulyap ako kay Gab. "Yang pinsan mo, di ko pwedeng gawing bestfriend yan-" Nag evil smile pa ako.
"MBAKIT naman?" Kumunot ang noo niya.
"Kasi... hehe... Kung magbebestfriend kaming dalawa, baka di kami magkatuluyan! Gets mo ba?"
Humagalhal ang tawa niya. "B-Bakit?"
"Tsss... Ang OA mo talaga. Diba nga magbestfriends ang mama niya at mama mo? Pati rin yung papa mo at papa niya? Nakapagtataka talagang hindi parin kayo nagpapansinan, sa bagay... mejo nauutal ka kasi pag may ipapasabi ako sa kanya."
Napabuntong-hininga ako at tiningnan ko ulit si Gabriel sa malayo. Grabe, ang saya-saya niya. Tawa siya nang tawa. Ang sarap niya sigurong kasama? Ba`t ba kasi ako nauutal pag kausap siya? May ibang paraan pa ba para maging kaibigan ko siya? Sana man lang, mapansin niya ako. Sana... tumingin man lang siya sa akin. Kailan ko kaya siya
makakausap?
Di ko man lang namalayang ang panahong iyon pala, ay nalalapit na.
Napabuntong-hininga ako habang iniisip ang mga bagay na iyon. Hapon noon nang sinipa-sipa ko ang bato habang naglad patungo sa bahay namin. Kagagaling ko lang sa school, final examinations na kasi. Linalakad ko talaga ang papuntang bahay, di na kasi umaabot ang jeep sa loob ng subdivision na ito eh.
May nakita akong maitim na something sa loob ng bakuran ng isang bahay. Pero di ko na inisip yun. Bored ako kaya panay parin ang sipa ko sa bato. Mamaya na ako titigil sa pagsipa kapag napatapat na ako sa bahay nina Gab. Sana naman kahit makita ko na lang ulit siyang kumakain sa loob mangyari na.
Naiwala ko ang bato nang may narinig akong KAHOL NG ASO. "ARFFFF ARFFF ARFFF AWW AWW AWW!!!"
Lumingon ako at nakita kong ang tatlong maaitim na german sheperd na handa akong lamunin ng buhay.
OH MY GODNESS.
"AHHHHHHHHH!" Muntik nang masira ang vocal chords ko.
Sobrang bilis ng takbo ko, adrenaline rush na yata. Pero mukhang excited talagang magkaulam ang mga aso kaya mas mabilis ang takbo nila.
Nakita ko ang bahay nina Gab. At nakita ko si Gab na lumalabas sa gate ng kanilang bahay at tumingin sa akin. Syempre, di ko kayang dumiretso sa bahay no, baka maabutan na ako ng mga aso. Kaya kay Gab na ako tumakbo.
"GAAAAB!" Sigaw ko. Grabe, di ko na maitsura ang sarili ko.
Pers taym kong tinawag siya sa kanyang pangalan. Sa ganitong pagkakataon pa.
Nakakahiya naman. Oo, first time ko yun. Di rin naman kasi kami nag-uusap eh. At di rin naman niya ako kinakausap. Nakakausap ko lang siya kapag may bilin si Jana. Pero di ko siya tinatawag sa pangalan niya.
Lagi din kaming nagkikita dahil tatlong bahay lang ang pagitan naming dalawa, bestfriends pa ang mga magulang namin, pinsan pa siya ni Jana... o diba? Hmmmmm. Tsaka, impossibleng di niya ako kilala. Dalawampung beses na kaming pinapakilala ng mga magulang ko. Limang beses na akong pinakilala ni Jana. At limang beses ulit akong pinakilala ni Kuya sa kanya. Magkakilala na nga kami ng bunsong kapatid niya. Kaya sobrang impossible.
"Sho! Shoooo!" Sabi niya sa mga aso.
Nasa likuran niya ako nun at takot na takot na ako. Kaya ayaw ko ng mga aso eh. "Wala na..." Sabi niya nang umalis ang mga aso.
"Hay s-salamat talaga, G-Gab. Sobra. A-Akala ko kakainin na ako eh. HAHHHH!" Bumuga ako ng napakalakas na buntong-hininga.
Hinihingal parin ako. Kinikilig pa. Knight in shining armor ang dating ng crush ko. WAHAHAHA Pero kakahiya, di ko maiwasang mautal. Naku, Celestine, umayos ka! Tumaas ang kilay niya. "Uh, Kilala mo ko? Sino ka nga ba?"
Hinayupak. Mali ako, hindi pala ako kilala.
ONE
Hindi niya ba ako kilala? Ang maganda kong pangalan ay di niya alam... kaya malamang... di niya ako kilala. Nainis ako ng konti sa kanya, at sa sarili ko.
Ibig sabihin nito, kahit kailan hindi niya pa nasusubukang i-FLAMES ang mga pangalan naming dalawa. Isang masaklap na katotohanan. Samantalang ako, Gabriel Isaac Soriano - di ko na sinasali ang Middle Name para di masakit sa FLAMES.
"A-Ah. Ako si," Tinuro ko ang bahay namin. "Ce-Cel. Di mo ba ako kilala?" Nag-isip siya at tumingin sa kawalan. "Cel... Celestine?"
*TUGDOG*
Lumakas ang pintig ng puso ko. It`s good to know that he knows me. YES! Tumango ako.
"Ahh. Ikaw ba yung siponin nung kinder?" Tanong niya habang nagfa-flashback sakin ang mga siponin-days ko.
Pati yata pang-iinis ni Kuya ay naisip ko.
ACK~ Bakit ganun ang pagkakakilala niya sakin? "Ahh. Huh? O-" Tanga mo, Cel!
"Yun ngang taga diyan?" Sabay turo sa bahay namin. "Yung kapatid ni Sky?"
Si Sky ang kuya kong kaibigan din naman nitong si Gab. Kaibigan sila dahil si Kuya ang EX team-captain ng basketball namin. Kaya lang, napasa kay Eiji ang trono nung
naghighschool na siya. "O-Oo." Ngumiti pa ako.
Tumango siya. "Akala siguro ng mga aso, buto ka. Buto`t balat ka eh." Napatingin ako sa katawan ko.
Wait, insulto ba yun o ano?
Pagkatapos nun ay tinalikuran niya na ako. Di man lang siya nagpaalam. Tsss. Syempre, di naman kami ganun ka close para magpaalam siya. Ganun ba talaga yun? Di ba talaga nagpapaalam pag di close?
O baka naman... palusot ko lang yun para di magalit sa kanya? Ah basta! Dapat maging close kami para makapagpaalam na siya sa akin kapag aalis na siya.
Ganun lang talaga ang iniisip ko habang pinapanood si Kuya na naghahanda para sa basketball game niya dito sa subdivision namin - pag summer kasi, may basketball tournament talaga. Kasama niya si Gab and any time now, ay susunduin na siya ni Gab. Excited na akong mamansin sa kanya.
"Pasok ka lang, Gab!" Sigaw ni Kuya habang tinitingnan si Gab na nasa labas ng gate. "May laro kayo, Sky?" Tanong ni papa.
"Opo..." Inaayos ni Kuya ang medyas niya. "GABBB! Pasok!" Sigaw niya ulit kay Gab. "Hoy Cel... papasukin mo nga yang si Gab."
"H-Ha?"
"Hindi yata ako naririnig eh. Bilis! Buksan mo ang gate!" "A-Ak-"
"BILIS NA!"
Kainis naman `tong si Kuya... sinisigaw-sigawan pa ako. Kakahiya naman. "G-Gab, pasok k-ka." Tiningnan ako ni Gab habang nag-a-ice sa gilid. Tumango siya nang nakitang binuksan ko ang gate.
Ngumiti ako. Nagpacute pa.
"Pasok ka, Gab! Magkaibigan pala kayo ni Cel. Magkaklase ba kayo?" Tanong ni papa. "Naghahanda pa si Sky sa loob."
"Ahh. Di po kami magkaklase netong si Cel. Pero, kilala ko po siya..." Yeah right! Ako yung siponin diba diba?
"Sige, pumasok ka sa loob. Ang tagal kasing naligo ni Sky eh." Sabi ni papa pagkatapos ay umalis na siya para magtrabaho.
Nauna na akong pumasok sa loob. HEHEHE. "Cel?" OMG! Tinawag ako ni Gab?
Tumawa siyang bahagya nang lumingon ako sa kanya. "Ano?"
"May pula sa ano mo..." Sabay turo sa likuran ng shorts ko. "Ha?" Binibiro ba ako nito?
"May dalaw ka yata..." Tumawa siya. DALAW? EH.. DI PA AKO~
"Tayo na!" Sabi ni Kuya habang palabas ng bahay.
Ako naman, parang tangang tinitingnang mabuti ang likuran ng white shorts ko. "YUCK, CEL! May dalaw ka na? Ewwwww..." Sabi ni Kuya.
"HAHAHAHAHA. Sabi ko na nga ba eh. First time ba?" Sabi ni Gab. "Magpalit ka nga dun."
"Ewwww!"
Tumakbo na ako sa kwarto! Mga walang hiya! Leche! Eh... argh! nakakainis! Bakit ngayon pa? First time ko nga.. pero... bakit si Gab pa ang unang makakakita! Tinawanan pa ako ni Kuya. Wala na akong mukhang maihaharap sa kanya. SHEEEET!
TWO
Celestine Herrera: si-sigurado ka ba sa gagawin natin?
Tandang-tanda ko noon ang pagpupumilit ni Jana sa akin na samahan siya sa audition niya para sa isang pep squad nung tumungtong na kami ng high school. Lilinawin ko lang ah, hindi po ako marunong sumayaw. Kahit Macarena lang yan o Asereje, di ko talaga kaya. Paano na lang kung mag breakdance diba?
"Sige na naman, Celestine! Please... Please... Please... Back up ka lang naman eh. Pero may pag-asa kang masali sa pep squad." Todo ang luhod niya sa harapan ng table namin habang nag Fi-FLAMES ako, kinikilig pa.
"Naku Jana... Tigilan mo ko. Magpapabitin na lang siguro ako ng patiwarik kesa sa sumali-sali sa mga ganyan."
"Sige na! Kung sasali ka, eh lagi mo na makikita si Gab! Ple-" Agad kong tinakpan ang bibig niya.
"Jana naman! Banggitin mo pang pangalan niya, kukutusan na kita." Tinanggal ko ang palad ko sa bibig niya.
"Baka may makarinig satin dito... naku!"
"Tsss. ano naman ngayon? Tsaka... sige na, sumali na tayo! Para naman magkaroon na ng development ang pagkakaibigan niyong dalawa."
Umismid ako kay Jana at nag-isip.
Dahil sa kagustuhan kong mapalapit sa kanya, tinanggap ko ang hamon ni Jana na mag audition sa pep squad na sinasabi niya.
Alam ko, it`s a matter of life or death. Malaki ang porsyento ng pagpalpak ko. Pero, ganun pa man... ginawa ko ang lahat ng makakaya ko. Buong buwan ng Hunyo kina Jana ako tumatambay para magpractice lang ng sayaw namin. Maganda ang tugtugin kasi halo-halo ito, remix ng mga bagong kanta at kung anu-ano pa. Ang galing sumayaw ni Jana eh... nag ti-tiyaga pa siyang turuan ako.
"Wow. Grabe! Nakita mo ba yung routine ni Stacey? Grabe. Ang galing pa niyang
tumambling. Nag split pa talaga siya sa huli!" Sabi nung mga babaeng kaka-audition lang yata sa pepsquad.
Sa loob ng gym ang audition, at nasa labas muna kami ni Jana dahil kinakabahan daw siya.
ACK~ Yung tinutukoy nilang si Stacey ay yung seatmate ko? Yung maganda kong seatmate na mejo... uh, hindi friendly... snob. Magaling pala yung sumayaw?
Pinatunog ko ang mga buto ng daliri habang pinapanood ang pag-eexcercise ni Jana. "J-Jana... Narinig mo yun? T-Tumbling daw! Split pa..."
Tumigil siya sa pagwa-warm up.
"Asus, di naman kailangan yun eh. Pasikat lang yung Stacey." Sabi niya. Nakita kong pumasok na rin ang ibang mag-aaudition.
"Pasok na tayo?" Sabi ni Jana habang hinahawakan ang kamay ko.
Tumango ako pero sobrang gusto ko nang mahimatay sa kaba. Uulitin ko po, kahit na mas marami ang mga steps sa kamay kesa sa steps sa paa, nahihirapan parin ako. Kailangan ko pang tingnan si Jana para lang makuha ng tama ang mga steps.
Hiyawan ang naabutan ko sa buong gym. Tiningnan kong mabuti ang mga judges. Nakita kong mga junior at senior ang mga nandun. Kinabahan ako. Pero mas lalo akong naluray sa nakita kong mga manonood. Andun si Stacey, iba pang magagaling sumayaw na estudyante, at syempre ang basketball team!
Namutla ako nang nakita ko na naman ang tumatawang mukha ni Gab habang nanonood sa kasalukuyang nag a-audition. Tila kinakantsawan nila bawat mali ng sumasayaw. ARGH!
"Jana, si-sigurado ka ba sa gagawin natin?"
"NEXT!" Sabi nung isang senior na mukhang cheerleader nila. "Cel, lika na!" Hinila niya ako sa gitna.
Mejo hindi pa nga humuhupa ang hiyawan ng mga tao sa loob. Saka lang sila tumigil nang pinatugtug na ang sasayawin namin. Sa mga unang steps, sisiw lang sakin. Kaya lang, nawala ang concentration nang nakita ko si Stacey sa gilid ng isang senior. Kahit na may sumusuporta pala sakin sa basketball team at sumigaw pa ng, "GO!
HERRERAAA!"
Amfufu, kilala ko yun! Si Kuya yun eh!
Kaya lang... wala na. Walang wala na ako sa dancesteps ni Jana. Binibigyan niya pa ako ng mga maasim na mukha at parang pinapaalala niya sa akin ang hirap na pinagdaanan namin sa pagpapractice lang nito.
Para na akong batang tumitingin sa kanya at huling-huli sa steps niya.
Narinig ko ang hiyawan ng mga tao. Sobrang kantsawan at sobrang tawanan. Naiiyak na nga ako. Masyadong nakakawala ng self-esteem ang pangyayaring ito.
"ANO! Sige! Tumawa ka pa!!!" Nabigla ako nang may biglang sumigaw ng ganito. Kahit di pa natatapos ang sayaw namin ni Jana, pinatay na ang stereo at napatingin kaming lahat sa nagkakagulo.
Linapitan pa ako ni Jana at hinawakan ulit ang kamay ko. Nakita ko si Kuya Sky na tinutulak ang isang di ko kilala. "Totoo naman eh. Di marunong sumayaw yun-"
Sinuntok ito ni Kuya. Mejo napaiyak ako nang nakita ko yun. Nagkagulo na rin pagkatapos inawat si Kuya.
Pero mas lalo akong nabigla nang nakita kong kinwelyohan ni Gab yung lalaki... "Sige, ipagpatuloy mo nga! SINONG DI MARUNONG SUMAYAW?! HA?" Nanggigigil at nagngingitngit sa galit si Gab.
THREE
Celestine Herrera: Tumigil ka nga!
To make everything worst, hindi ako nasali sa pepsquad. Panay ang cheer-up ni Jana. Pero ang totoo, hindi na yun kailangan. Dahil mukhang sapat na saking nakita si Gab na pinagtatanggol ako. Sobrang saya ko. Hindi ko nga lang ipinapakita dahil nahihiya parin ako sa nangyari.
"Okay lang yan, Cel. Gusto mo libre kita? Libre kita ng kahit anong gusto mo... Anong gusto mo?" Sabi niya habang hinihila ako sa canteen.
Natanggap nga pala si Jana. Syempre, magaling yun eh. "Wa`g kang mag-alala. Kahit ano, ililibre kita."
Papasok kami sa canteen nang naabutan naming nakatingin ang mga tao sa akin. Andun pa si Stacey na umiinom ng chocolate drink, nakatingin na rin sakin.
"Wa`g na lang dito..." Sabay hila pabalik ni Jana sakin.
"Hi, Ms. Dancer!" May nanginis pa saking freshmen din pero sinaway naman ito nang kasama niya.
Umismid ako at bumuntong-hininga.
"Ilibre mo na lang ako sa labas." Sabi ko kay Jana. Nakatingin lang si Jana sa likuran ko.
"Hindi pa daw uuwi si Sky. Nakiusap siyang-" Lumingon ako sa nagsalita.
"-sasamahan ko raw si Celestine sa pag-uwi."
"Ahhh. Ganun ba? Kasi, Gab... Ililibre ko pa si Celestine eh." "Huh? Anong ililibre mo sa kanya?"
Tiningnan ako ni Jana, "Kung anong gusto niya." Nag evil smile si Gab.
"Pero kung.. okay lang naman, Cel diba? Na... ano? Next time na lang kita ililibre? May meeting din kasi kami sa squad eh. Sige, Gab! Ingat kayo!"
"Ja-Jana!"
Aroy nomon. Grabeng Jana yun, ambilis mag-isip. Agad pa talaga akong pinagkanulo sa pinsan niya. Ngayon, kami na lang ni Gab ang natira. Naramdaman kong namumula ang pisngi ko.
Sumulyap pa siya sa canteen para tingnan kung sinong nandun.
"Sa labas ka ba talaga magpapalibre? Ba`t di sa canteen?" Tanong niya. Ano raw? Ililibre niya ba ako?
"Uh... W-Wa`g na no. hehe." Pa-cute. "Di naman a-ako nagugutom eh." Tumitingin parin siya sa canteen. Para bang... di siya nakikinig sakin.
"Gab!" Sabi nung teammate niyang kalalabas lang sa canteen. "Yung crush mo, may gusto din pala sayo. Andun sa loob eh! Puntahan mo, dali!" Nagtawanan pa sila kasama si Gab.
"Talaga?" Lumingon si Gab sakin. "Cel, pumasok na tayo sa loob!" Sinasabi niya na parang excited nang pumasok.
"H-Huh?"
CRUSH NIYA? SINONG CRUSH NIYA? HINDI AKO? Malamang! Eh nasa loob daw eh. Nasa labas ako.
Mejo naramdaman kong nag-init ang mukha ko at di ko alam kung bakit unti-unti akong naiinis sa kanya.
"Sige, Gab! Uwi na ako. Next time na lang ah!" Sabay walk-out ko.
"Oi, Cel!"
Tumakbo siya sakin. "Bakit?"
"Sakit ng katawan k-ko eh."
Pinagpapawisan naman ako ngayon ng malamig. HAHAHA >:D Hindi niya talaga pinuntahan ang crush niya kuno... para lang habulin ako.
Linibre niya ako ng dirty icecream. May paniniwala kasi akong kung hindi malambot ang kakainin ko, baka di ko lang to malunok dahil siya ang kasama ko. Naglakad din kami nang nakarating na kami sa subdivision. Eto yata ang pinakamasayang araw ko. Sobrang saya--kahit na nakakahiya yung nagawa ko.
"Ang galing mo kanina ah?" Humalakhak siya. "Galing ng sayaw mo!" Natigilan ako.
Bakit niya... binabanggit yan? GRRRR... Tiningnan ko siya with my angry face. "AHAHAHA. Ano ba kasing talent mo?"
Kaasar naman pala siya. ECK~ "Talent? Wala..." Sabi ko.
Mejo naasar ako dun sa mga sinabi niya. Siguro, ganito na talaga siya.
Napaisip din ako, ano nga kaya ang talent ko. Yung maari kong maipagmalaki. Yung maari kong ipagmalaki sa kanya, nang sa ganun ay di niya ako tawanan.
"Eh.. ikaw? Sino naman yung crush mo?" Tanong ko, alam kong off-topic pero wala lang. HEHE
"Crush ko? Ba`t ko naman sasabihin sa`yo?"
"Narinig ko kaninang nasa loob daw ng canteen ang crush mo? Sino ba kasi?" "Bakit ko sasabihin sa`yo? Close ba tayo?"
Unti kong naramdaman ulit ang galit na naramdaman ko kanina. Pinipigilan ko ang sarili kong magalit sa kanya pero bakit parang nakakainis talaga siya?
Tsaka... ibig sabihin ba nun kapag nalaman ko na galing sa kanya ang pangaln ng crush niya ay close na kami nun?
"Siguro pangit siya no kaya ayaw mong sabihin?"
"PANGIT? Anong pangit? Ba`t naman ako magkaka-crush sa pangit?" "Ba`t kasi ayaw mong sabihin? Ako ba?"
"HINDI NO! Si Stacey. Kilala mo ba siya?" Tanong niya. Si... Si Stacey! Eh... ang ganda nun!
"AH.. Oo eh." I faked a smile.
Ang sakit nun. Yung... 'HINDI NO!'--feeling ko tuloy nandiri siya sakin sa mga oras na yun. :( Tsaka, kaasar din siya ah! Nakaka-turn-off ang ugali. Alam kong pilyo siya, pero hindi ko inaasahang pati sa akin ay ganyan parin siya.
"Ikaw, sinong crush mo?" "A-Ako? C-Crush?" Ikaw!
Wish ko lang kaya kong sabihin yan. "Ah... hehe. Yung si... hehe."
Tumaas ang kilay niya habang tinitingnan ako.
"Sino? Ang daya mo naman. Sinabi ko kung sino ang crush ko... tapos ikaw, di mo sinasabi! Bakit? Nahihiya ka kasi pangit no?"
Anong madaya? Siya yung madaya! Kasi... siya ang crush ko. Tapos, hindi naman ako ang crush niya! :(
"Nanonood ba yung crush mo kanina? Siguro iniisip nun nag titinikling ka sa sayaw mo. HAHAHA >:D "
Umapoy talaga yung mga tenga ko pagkatapos kong narinig ito kay Gabriel.
Feeling ko, namula ang pisngi ko. "Tumigil ka nga!" Nakakahiya. Siya pa ang nagsasabi niyan - eh siya yung crush ko!
"Nukaba! Loko lang yun... HAHAHA >:D "
Umismid ako sa kanya. Ganun ba talaga kapanget yung sayaw ko kanina? GRRR... Kakahiya naman o.
Nakapagtataka dahil pagkatapos nung asaran namin, di niya na ulit tinanong kung sino ang crush ko, siguro dahil... hindi naman talaga siya interesado... O baka... masasaktan lang siya pag marinig niyang di siya ang lalabas sa bibig ko. Pero... sana... yung huling rason na lang... :(
FOUR
Akala ko, pagkatapos nang araw na yun di na ako magkakacrush sa kanya - mejo nakakaasar kasi siya. Kaya lang, mukhang sa kakaisip ko sa kanya, mas lalo yata akong nagkakagusto. At lalo din siyang dumidikit sa akin. Sabay siya nang sabay sa pag-uwi. Kaya lagi akong masaya pag-uwi sa bahay. Dumadalas na rin ang daydream ko sa kanya. Kaya lang nakakainis nang isang araw, nakita ko siya at ang kanyang mga teammate na sina Jude at Jake sa corridor...
"Hi Gabriel!" Sabi nung isang babae.
"Hello!" Sabay ngiti pa niya at ng kanyang mga kasama.
Lahat ng babae, binabati niya. Pero pag ako ang nakakasalubong niya... "Hoy Cel! May muta ka oh! Tsss." Sabay tawanan ng grupo. Nakakainis nga eh, pero di ko parin siya matanggal sa isipan ko. Pati rin yata sa puso ko.
Unti-unti kong narerealize na yung akala ko noong pilyo siya sa lahat ng tao, eh mali. Yung totoo pala... ako lang ang inaasar niya. Ako lang yung tinatawanan niya.
Nakakainis isiping iba ang pakikitungo niya sa akin.
Napasinghap ako habang nakapangalumbaba sa isang bench. "Celestine!!!" Sigaw ni Jana na para bang may sunog. "Ano?"
Ambilis nang takbo niya habang dala-dala ang isang notebook na color yellow. "Ano ba? Anong nangyari?"
"HAAH!" Humingal siya.
Linapag niya ang notebook at tinuro-turo ang isang question dito... "Who is your bestfriend?"
Tinuro niya ang sagot. "Celestine..."
"HAHAHA!" Nag evil-smile siya. "Kitams! Bestfriend na turing ni Gabriel sayo!" "P-Patingin!" Sabay kuha ko sa autograph niya, tiningnan ko ang kabilang pahina at talagang si Gabriel ang nag sign nito - kanyang sulat-kamay.
"hahaha. Sobrang excited akong ipakita sayo yan. Pinasagot ko sa kanya nung pumunta sila sa bahay. Grabe... HAHAHA."
BESTFRIEND?
"Who is your crush? S.E." Initials lang ang nandun. Stacey Enriquez. Napabuntong hininga ako.
"Ano ba! Crush lang naman yan! Malay mo... pa`g dating nang panahon eh... ikaw naman yung crush niya." Pampalubag loob?
"Jana, isang taon na yung nakalipas nung nalaman kong crush niya yang S.E. na yan... impossible na yata-"
"HELLER! Nukaba! O... eto... Tingnan mo!" Sabay turo sa ibabang question ng Who is Your Crush.
Suminghap siya.
"Who is your loved-one? GOD!" Sabi niya. "O... diba! Ibig sabihin nun! Di si Stacey yung loved-one niya...kaya mag saya ka na!"
Simula noon, pinagbuti ko na ang pagiging bestfriend ko kay Gab. Para nang sa ganun, magkaroon ako nang pag-asang mahalin niya. Dumating ang third year high school. Si Kuya Sky, nag med school. Namimiss ko na nga siya dahil nagdo-dorm na kasi siya. Minsan lang siya umuuwi sa bahay namin. Pag umuuwi naman siya... ganito ang lagi kong naririnig sa kanya...
"Kaya ikaw, Celestine~ Wa`g kang magbo-boyfriend. Maraming mga loko-lokong lalaki ngayon! Pinaglalaruan lang yung mga puso ng mga babae."
Sinabi niya `to nang nahuli ko siyang tinatawagan ang isang taong tinatawag niyang 'HONEY' at tinawagan ulit siya nang isa pang taong tinatawag niya namang 'BABY'. "Kuya, nangangaliwa ka ba?" Tanong ko.
"D-Di ah! Ako? Ambait ko no!" Nag evil smile siya.
Umismid ako kasi alam kong ganun nga ang ginagawa niya.
"Hoy! Akala mo no! Akala mo di ko alam na may gusto ka sa bestfriend mo kunong si Gabriel?"
Muntik nang tumigil sa pagpintig nang puso ko nang sinabi niya yun. "H-Ha? Wal-"
"HEH! Wa`g ka nang magmaang-maangan. Kala mo di ko nakita yung punit sa yearbook mo nung gradeschool? Mukha yun ni Gabriel eh. At pinalaminate mo pa talaga yung mukha niya ha?" Sabay pakita sakin yung laminated na picture ni Gab.
Oo, pinalaminate ko pa yung picture na pinunit ko lang sa yearbook namin. Ginawa ko yan nung first year kami.
"Akin na nga!" Sabay kuha ko sa picture.
Naramdaman kong namula ang pisngi ko habang pinapanood siyang nag-e-evil smile. "Winawala mo ang usapan eh! Isusumbong kita kay mama at papa dahil pinaglalaruan mo yung-" Tinakpan niya ang bibig ko.
"O sige nga! Isumbong mo ko`t masumbong din kita kay Gab na may gusto ka sa kanya?"
Nagkatitigan kami ni Kuya.
Syempre, hindi ko kaya yung sinabi niya`t pumayag na lang ako sa deal namin.
"Sa bagay... okay din naman si Gab eh. Gwapo din naman siyang tulad ko..." Nag evil smile si Kuya. "Kaya... okay lang!"
"Ano bang pinagsasabi m-mo? Noon yun! Nung firstyear pa lang ako. Third year na ko no!"
Tumawa siya nang napakalakas.
"Basta... Wa`g kang magpaloko sa mga walang kwentang lalaki."
Sinasabi niya siguro yan dahil naniniwala siyang lahat ng mga ka gaguhan ng mga Kuya ay pasanin ng kanilang nakababatang kapatid na babae. Ibig sabihin nun, kapag may papaiyaking babae ang kuya ko, ako naman ang iiyak ng ganun para sa isang lalaki. And the cycle goes...
Pero... huli na ang lahat.
FIVE
Celestine Herrera: May sasabihin din ako sa`yo.
Binuksan ko ang locker ko at may nahulog na isang envelope. Stationery! Zashikibuta ang character! Sinong nagbigay nito?
Biglang may kumalabog na pintuan at nakita kong nagsialisan at nagtakbuhan sina Jake, Jude, Dexter at iba pang teammates ni Gab.
Para sakin?
Binuksan ko `to at binasa... "Cel," Dumating si Jana.
Pero di ko na pinansin yun dahil nakatunganga lang ako habang nanlalaki ang mga mata sa nababasa ko. Sobrang lakas ng kabog ng dibdib ko. Sa sobrang lakas nito... halos di ko marinig ang mga sinasabi ni Jana.
"Ano ba yan?"
"OH MY GOOOD! Secret admirer kuno!"
Sobrang tuwa ko dahil sulat kamay ito ni Gab at may nakasabing: Gustong-gusto kita... Pwede ba kitang ligawan?
Bigla kong yinakap si Jana at pareho kaming nagtalunan sa sobrang tuwa.
Hindi ako makapaniwala! SOBRA! He was like the moon, the sun... to me. Ang taas niya na hindi ko maabot! Kahit na magkaibigan kami at tinuturing niya akong bestfriend, akala kong hanggang dun na lang talaga kami. Kaya sobrang saya kong parang gusto ko na lang magtawanan kami ni Jana buong araw.
"Jana.. JANA! Anong gagawin ko?" "Sigurado ka bang si Gab yan?"
Ganun din ang tanong ko... kaya lang... sa araw ding yun, naconfirm kong siya nga! Habang magkasabay kaming umuwi. Tahimik kaming dalawa. Nahihiya akong magsalita. At mukhang ganun din siya.
"Uh, Cel... nabasa mo ba yung... letter?" Tanong niya habang nakangisi. "H-Huh? Le-Letter?"
"Oo. Kasi... ako yung..." Ngumiti ako. WAAAA~!
"AAAHH! Ganun ba~?" Nagkatinginan kami. Katahimikan.
"Kelan ko malalaman yung sagot?" "Ikaw talaga... ambilis mo!" Pa-cute. Pa-cute lang ako nang pa-cute sa kanya.
Hindi naman nagbago yung pakikitungo niya sakin, unless kung pinapaalala ko sa kanya yung letter. Ang saya-saya ko. Balak kong sagutin siya sa prom para talagang
memorable. HAHAHA. Sinabi ko na rin sa kanya na sa prom ko siya sasagutin. Kaya sobrang kinareer ko ang pagpili ng gown at kung ano yung hairstyle ko.
Sinabi ko nga pala kay Kuya na nanliligaw si Gab sa akin, kahit mejo secreto pa. Ayoko din naman kasing maglihim sa kanya. Pero two days before our prom night, may sinabi si Stacey sa aking sana`y di ko na lang narinig.
"Celestine." Tinawag niya ako. "O.. Bakit, Stacey?"
Tumaas yung kilay niya at alam ko na - magtataray siguro siya sakin. TSSS! Crush niya si Gab eh, nakarating na siguro sa kanya yung balitang liniligawan ako ni Gab.
"Kamusta na kayo ni Gab? Sasagutin mo na ba siya?" Tanong ni Stacey na para bang may darkplans dahil sa ngiti niya.
"Okay lang naman kami... hmmm, ewan ko eh... titingnan ko pa kung sasagutin ko nga siya."
Umismid siya sakin, "Ang feeling naman." "May sinasabi ka?"
"Wala naman..." Ngumiti pa siya at umalis.
Anong problema nung babaeng yun? Tss. Kahit kailan talaga ang chaka niya. Sobrang arte. Ano naman ngayon kung siya yung cheerleader nina Jana. Asus, kala niya naman kung sino siyang magaling. Kung magaling siya, dapat linigawan na siya ni Gabriel. Teka.. oo nga no? Crush ni Gab si Stacey, pero ba`t di linigawan ni Gab si Stacey? Siguro... kasi.. crush lang diba? HAHAHA Buti nga sa kanya. Inggit lang siguro yun! "Celestine, baba na!" Sabi ni Kuya.
Hinatid niya kasi ako papunta sa venue ng prom namin. Sobrang excited na ako. Hindi lang dahil prom na namin, kundi dahil sasagutin ko na ngayong gabi si Gab!
"Opooo!" Bumaba ako at feel na feel ko yung gown ko. Sinalubong naman ako ni Jana at iba pang kaibigan namin.
Pero eto ang talagang nagpanganga sa akin nun, nakita ko si Gabriel... ang gwapo gwapo niya sa soot niya. Sobrang gwapo niya ngayong gabi! Nakikipaghighfive siya sa kanyang mga kasama - kumikinang talaga siya sa kagwapuhan niya.
"Hoy Cel! Yung laway mo oh! Sayang naman yung make-up mo." Biro ni Jana. "Bilisan mo na`t nang masagot mo na yang pinsan ko! HAHA Excited na ako..."
"Ako rin! Natatakot lang ako kasi baka mautal ako mamaya kung sasagutin ko na siya. HAHAH"
Pumasok na kami sa venue at umayos. Maayos ang program. First prom ko `to ngayon kaya sobrang kinabahan ako. Nakita ko si Stacey, ang ganda niya tonight. Kaso, dikit siya nang dikit sa basketball team. Palibhasa cheerleader na kaya ganun na lang kung
makadikit. Ganun pa man, di parin ako nagselos dahil ang alam ko, ako ang nililigawan ni Gab at hindi ang Stacey na yun.
"May I have this dance?" Ilang beses din akong yinaya ng mga kaklase ko para isayaw sila.
Pero hindi ako pumayag dahil nakalaan lang ang sayaw ko ngayong gabi para sa lalaking pinakamamahal ko.
"Cel..." Hindi ko maipaliwanag ang ekspresyon ni Gabriel habang inaabot niya ang kamay niya sakin.
Kinabahan na ako nun, kasi naiisip kong pagkatapos ng gabing `to... may boyfriend na ako.
"May sasabihin ako sa`yo..." Sabi niya nang tinaggap ko ang kamay niya. "May sasabihin din ako sa`yo." Ngumiti ako.
Kaya lang nakapagtataka yung ekspresyon niya. Nakatingin na rin ang ibang teammates niya sa amin. Pati si Stacey, nakahalukipkip at nakataas ang isang kilay na nanonood sa amin.
Kala niya siguro maniniwala ako sa sinabi niya? Makikita niya! Sasagutin ko si Gab at tutulo ang laway ng stacey na yan.
"Bestfriend naman kita diba?" Seryoso ang mukha ni Gab ngayon habang isinasayaw ako.
B-Bestfriend?
SIX
*This is my last dance with you. This is my only chance to do all I can do.* "Sige, ikaw na muna ang maunang magsalita." Hamon niya sakin.
Bakit? Anong sinabi niya kanina? Bestfriends daw? Akala ko ba gusto niya ako. Akala ko... mahal niya ako?
Hindi ko maitsura ang mukha ko ngayon pero... ginawa ko parin ang lahat para magmukhang normal lang ang ekspresyon.
"T-Tungkol dun sa... ano... letter."
Tumango siya pero di niya kayang tumingin sa akin. Nagdududa na ako. "K-Kasi... bata pa tayo." Sabi ko, saka lang siya napatingin sakin. His face lightened up.
"Tsaka..." Tinitingnan ko kung ano ang ekspresyon niya dito. "Di naman kita... uh..." "-Gusto?" Napangiti na siya habang dinudugtungan ang mga salita ko.
"Uh, hindi naman-"
"Okay lang, Cel!" His face lightened up. "Sabi na nga ba! Tama ako! Sabi kasi nina Stacey at ng mga teammates ko, may gusto ka raw sakin. Ayaw ko namang maniwala kasi bestfriends tayo diba?"
Tama pa ba yung mga naririnig ko?
"Ahh, Oo naman!" Tumawa pa akong bahagya.
*This is the last chance for us. This is the moment that I just cannot let end...*
Natigilan ako. Mejo... ayaw kong ngumiti pero pinilit ko. Kailangan kong bigyan siya ng ekspresyon na hindi taliwas sa pinapaniwalaan niyang... 'wala akong gusto sa kanya.' "Ang toto kasi... nagpustahan kami ng team. Sorry, Cel."
Sige Cel, isipin mo na lang hindi mo natanggap ang letter na yun - ganun na lang ba yun? Sumulyap siya sa mga nakatingin at yumuko.
HINDI TOTOONG NANLILIGAW SIYA SA AKIN! HINDI TOTOONG MAY GUSTO SIYA SAKIN!? Kinukurot ang dibdib ko habang iniintindi ang bawat salitang binibitawan niya. Pinaasa niya ba ako?
"Alam kong, pwede kang magalit sa ginawa ko. Pero... sana maintindihan mo. I just wanna prove my self and them that my bestfriend isn`t in love with me."
Pero hindi ko siya naiintindihan! Yinakap niya ako habang isinasayaw.
*So don`t let go, don`t let go. Make it last all night. This is my last chance to make you mine...*
Tumutulo na yung luha ko pero mabuti na lang at di niya naman talaga napapansin dahil nga yinayakap niya ako.
"Alam ko namang kilala mo kung sinong crush ko diba?"
Napahikbi ako ng konti. Pero masaya ako`t di niya yon napansin.
"O-Oo naman!" Di ako huminga para di niya maramdaman ang paghikbi ko. Palihim kong pinunasan ang luha ko. "Nakapagtataka nga yung panliligaw mo sakin eh." Hinarap niya ako at sinayaw ulit.
*This is my last chance to make you mine.*
"Galit ka ba sakin? Alam kong maiintindihan mo kung bakit ko yun ginawa, diba?"
Si Gab ba talaga `tong nagsasalita? Hindi parin ako makapaniwala. Hanggang sa nakita ni Jana ang pagluha ko. Sinenyasan niya ako kung okay lang ba ako. Ngumiti na lang ako sa kanya.
*Gotta find a way into your heart... Gotta speak my mind... Gotta open up to you this time... I cant let you slip away tonight... This is my last dance with you*
Pucha! Galit sa`yo? Wish ko lang kaya ko! Napabuntong-hininga ako.
"Alam ko, Gab!" Ngumiti ako. "Naiintindihan ko." Tiningnan niya ako.
"Di bale... Okay lang yun!" Sobrang gusto ko nang magwala at umiyak ng todo pero natatakot akong makita niya yun sa mga mata ko.
"Salamat, Cel! Sabi na nga ba`t maiintindihan mo yun eh. Buti na lang talaga at walang gusto sakin ang bestfriend ko! Buti na lang understanding ka!" Kinurot pa niya ang pisngi ko at nag-eevil smile. Para bang walang nangyari. "Siguro sasagutin mo ko no kung talagang nagseryoso ako sayo?" Biro niya.
"Ha? Hi-Hindi ah!" Halos di ko na maitsura ang sarili ko. Dahil tumatawa na ako para sabayan ang biro niya pero deep inside, it feels like dying.
Feeling ko, ang tanga tanga ko. Ang tanga tanga ng mga ekspresyong pinapakita ko sa kanya!
"Di naman kita mahal eh! HAHA" Pinilit kong tumawa.
At sa kabutihang palad... Di niya naman napansing pilit lang ito.
"Hahaha! Ganun? Pero di mo pa ko nakitang magseryoso no, sigurado akong maiinlab ka sakin pag nagseryoso ako! Naku... buti na lang! Baka mawawalan pa ako ng bestfriend!" Ganun?
"HAHA. Di yun mangyayari! Heh! Bestfriend lang din turing ko sayo eh. Teka lang ah? Tinatawag ako ni Jana?" Umalis ako sa harapan niya.
Kahit di naman talaga ako tinatawag ni Jana... umalis na ako. Dahil hindi ko na kaya. "Sige, Cel! Kita tayo mamaya. May sasabihin ako."
Di na ako lumingon sa kanya at diretso na ang paglakad ko.
"Sabi ko sainyo eh! Wala yung gusto sakin! Ano bang pumasok sa isipan niyo? HAHAHA" Eto ang narinig ko sa kanilang team. Nagtawanan pa silang lahat at para bang ang sarap ng kwentuhan tungkol sa PUSTAHAN nila sa akin.
Sobrang tanga ang mga sinabi ko. Nakakainis. Sobrang nakakainis! Sobrang naiinis ako sa sarili ko. Bakit ba kasi wala akong lakas na sabihin sa kanya ang totoong
nararamdaman ko - na nasasaktan ako. Bakit ba kasi ako takot na mawala sa kanya - kahit bestfriend lang, okay na sakin! Bakit ba kasi sobrang mahal ko siya at kahit ang sarili ko`y dinadaya ko na. Bakit ba kasi ganyan pa siya at parang ang manhid manhid? Sobrang iyak ko sa loob ng girl`s CR. Nakaupo ako sa bowl habang inuubos ang tissue. I can`t believe this! Anong nangyari? yung akala kong totoo; yung inasahan kong totoo - hindi pala! Ang saklap ng sinapit ko. Ako na nga yung dinaya, ako pa yung umiiyak! Pero... kasalanan ko rin naman eh, ba`t pa kasi di ko na lang siya sinampal para matauhan siya? Ba`t pa kasi pinagbigyan ko na lang siya?
SEVEN
Celestine Herrera: sakit na ng katawan ko sa kakasayaw eh.
Sana`y nagtanong na lang siya, kung di niya alam.
Nakatayo lang ako sa CR kaharap ang malaki nitong salamin. Sinasarado naman ni Jana ang pintuan ng buong CR.
"Si-Sinabi ni Gab iyon?" Tanong niya habang linalapitan ako. Tumango ako at unti-unting namuo ang luha ko.
"Tama na... Celestine!" Pinalabas niya lahat ng meron sa purse niya.
Pagkatapos nun ay sinimulan niya na ang pagrere-touch sa akin. Habang ako naman ay tulala parin sa sarili ko.
"NAPAKA WALANG HIYA NIYAAA!" Sigaw bigla ni Jana. Kaya mejo natauhan ako.
"Bestfriend? Pustahan? Ano yun? Panu kung nainlove ka?" Tumingin siya sakin. "Eh walang kwenta! In love ka na sa kanya eh, noon pa!"
"Shh. Tama na, Jana. Di niya naman kasalanan eh!" Sabi ko habang pinipigilan ulit ang mga luha ko.
Ayokong sirain ang make-up na pinaghirapan ni Jana.
"Walang hiya! Pinagkatiwalaan ko pa naman siya! Tinutulungan ko pa siya sayo at sinusuportahan kita sa kanya, tapos ganun yung gagawin niya?"
Ramdam ko ang pagsisisi at pagkayamot ni Jana sa pinsan niya. "ARGHHHH!"
"Jana, tama na~. Di niya kasalanan yun. Kasi naman... naniwala pa ako. Kasalanan ko yun."
"Naniwala ka? Ba`t di ka maniniwala, kung siya mismo yung nagsabi? Ano ka, guinea pig? Pwedeng ekspermentuhan! Alam kong wala talaga siyang modo, pero to this point?" Hinawakan ko ang kamay ni Jana.
"I swear, hinding hindi ko na siya tutulungan kahit kailan sa`yo! At hindi na natin siya papansinin, simula ngayon. okay?"
Natakot naman ako sa sinabi ni Jana.
"Wa`g! Eh magdududa siya kung di natin siya papansinin, diba?" Napabuntong-hininga siya, "Eh ano naman ngayon?"
*Tok-tok-tok*
Inayos ko ang sarili ko habang binubuksan ni Jana ang pintuan. Tumambad samin ang grupo nina Stacey.
"Oi, Jana... Ba`t niyo naman sinarado?" Tanong nung isang kasama niya sa cheering squad.
"Ah. Wala naman, feel ko lang." Inayos ni Jana ang gamit niya.
Nakatingin lang ako sa malaking salamin nang nadatnan ko ang mga titig ni Stacey sa akin. She was half-smiling and raising her brows. May alam siya, alam ko yun!
"Ano kayang feeling pag masaktan ka ng bestfriend mo no?" Tanong ni Stacey sa kasama niya.
"Hmmm. Ewan ko lang." Nagtawanan sila.
"Ikaw, Celestine. Naranasan mo na ba yung ganun?" Nakatingin silang lahat sa akin.
"Sorry ah? Busy kami eh. Lika na Cel!" Sabay hila ni Jana sakin papalabas.
Kainis naman ang mga walang hiyang yun. Tao pa ba sila? Ba`t nagtatawanan pa sila kung alam naman nilang nasasaktan na nga ako diba?
"Buti`t nakaalis tayo dun at baka masupalpal ko na ng brush yung mukha ni Stacey!... Alam mo... buti pa? Umuwi ka na, Cel!" Sabi ni Jana nang nakarating na kami sa dancefloor.
Ayun parin si Gab, sumasayaw sa kahit sinong babaeng pwede niyang maisayaw.
Tinitingnan ko siya at iniisip ko kung kaya kaya ng puso kong kalimutan ang sugat nito... "Cel!" Tawag ni Jana nang napansin ang pagkagitla ko sa kay Gab.
Saka ko lang tinanggal ang tingin ko kay Gab nang nakita kong sumulyap siya ng dalawang beses sakin. Ngumisi pa ako kay Jana para naman walang ma-say si Gab tungkol sa feelings ko. Napailing naman si Jana nang nakita akong nakangisi ako sa kanya - at alam pa niya ang dahilan ng pagngisi ko.
"Tanga ka talaga eh no?" Sabi niya habang hinahatid ako sa labas.
12 midnight ang uwian sa prom namin. 10:30pm pa lang at uuwi na ako. Ganun talaga pag sira ang gabi mo, maaga kang uuwi. Sayang ang damit ko at ang speech ko sa mukha sana ni Gab.
"Shhh! Wa`g ka na nga diyan Jana! Andyan na si Kuya o. Baka mahalata pa tayo." "Sige, Cel! Balik na ko dun ah!" Sabi ni Jana habang tinuturo ang looban.
Tumango ako at pumasok sa sasakyan.
Nakatingin lang si Kuya sakin habang inaayos ko ang seatbelt ko.
"Anong nangyari? Kala ko ba 12-1am kita pwedeng sunduin dito? Ba`t alas diyes pa lang eh tinawagan mo na ako?"
Napatingin ako sa kanya.
"Sinagot mo na ba si Gab? Asan siya?"
Linsiyak! Eto ang ayaw ko eh. Ba`t ko pa kasi sinabi kay Kuya na nanliligaw si Gab sakin?
"Ah. Di siya dumalo ng prom eh. K-Kaya nga nawalan n-narin ako ng gana." Ngumiti ako.
Kumunot ang noo niya`t unti-unti niyang ilinapit ang mukha niya sa akin, "Sinungaling ka ah? Nakita ko siya kanina, paghatid ko sa`yo! Kala mo di ko nakita yung
pagkamangha mo kanina nung nakita mo siya?" Tumigil ko siya habang kinakabahan naman ako. "Umiyak ka ba?" Mas lalong tumalas ang mata niya. "Umiyak ka!" "Hindi no!" I looked away.
"Umiyak ka! Bakit? Anong ginawa ni Gab sa`yo!?"
"Wala! Pinagpawisan lang ako!" Nakatingin na ako sa labas. "Umiyak ka! Alam ko."
Kinabahan ako ng todo.
"Sinaktan ka ba niya?" Tanong ni Kuya. "Hindi."
Nagdrive na siya pauwi. Mabuti`t talagang matigas ako sa mga sagot ko. Kahit kailan, hindi ako aamin.
Pagdating ko sa bahay. Pinaulanan ako ng tanong ni mama at papa tungkol sa prom at kung anu-ano pa. Pinilit kong tumawa nang tumawa dahil alam kong pinagmamasdan ako ni Kuya.
"Sige po... matutulog na ako, sakit na ng katawan ko sa kakasayaw eh." Kahit si Gab lang naman talaga ang naisayaw ko.
Pumasok ako sa kwarto na puno ng hinagpis yung nararamdaman ko. Paano ba naman, Celestine? Eh pwede ka ng maging santa at pwede ka ng umakyat sa langit dahil sa kagagahan at kapulpolan na pinaggagagawa mo para sa isang tao - sana man lang sangkatauhan yung pinagtatakpan.
Dumungaw ako sa bintana at napansin kong nakambay lang si Kuya sa bakuran namin. Nakaupo siya sa upuan ng garden namin at di mapakali.
EIGHT
Celestine Herrera: puro yabang mo sa katawan
Tumakbo ako papaalis ng bahay nang nakita kong umalis si Kuya Sky. Kinakabahan ako. Nafi-feel kong may mangyayari.
Sumilip ako sa gate namin. Nakita kong nag-uusap sila ni Gab at naglakad palayo. Papunta yata sa basketball court ng subdivision namin. Seryoso ang mukha ng dalawa... kaya sinundan ko sila.
Lumiko na sila at talagang papunta yata sa basketball court.
Ako naman, todo lakad takbo ang ginawa para lang maabutan sila. Feeling ko tuloy nagmumukha na akong tanga sa mga ginagawa ko. Dis oras pa naman ng gabi. Napahilig ako sa dingding at nagtago sa mga dahon.
"O my God!" Yun na lang ang nabanggit ko nang nakita ko silang dalawa, nagsusuntukan.
"Kuya! Tama na!"
"Cel, Wa`g kang makealam!" Sabi ni Kuya sakin.
Tinitigan ako ni Gabriel... tinging hindi yata ako mapapatawad.
"Bakit? May nangyari ba? Nasaktan ko ba siya? Hindi naman ah?" Sigaw ni Gabriel kay Kuya.
Mejo... nagalit ako sa sinabi niya. Pero... hindi ko alam. AYAN KA NA NAMAN CELESTINE! Umiiral na naman yung pagiging konsintidor mo sa lalaking yan! "Eh gag0 ka pala eh!" Sumuntok si Kuya Sky.
Sinuntok din siya ni Gab.
"TAMA NA, GAB, KUYA!" Sigaw ko. "Di naman siya nasaktan ah?"
Di nga ba ako nasaktan?
Sinuntok ulit ni Kuya si Gab. Kaya naisipan kong pumagitna sa kanilang dalawa. "Tama na!"
Namaga na ang pisngi ni Gab. Si Kuya naman, parang marami paring lakas.
"Di mo ba nakita? Di mo ba napansin? Umiyak si Celestine? Ngayon? Anong gusto mong sabihin ko? Na natuwa siya sa ginawa mo? Kala mo kung sino ka ah! Yabang mo! Mamili ka naman ng pagti-tipan mo!"
Tiningnan ako ni Gab ng mabuti.
"Ano? Anong umiyak? Eh tinawanan mo pa nga ako kanina di ba?" Kinakabahan na ulit ako.
"Ah-"
"Tama na nga! Ano Cel, totoo ba yun? Umiyak ka ba?" Kumunot ng to the nth level ang noo niya.
"Kanina ko pa sinasabi yan sayo ah! Loko ka!" Umamba ulit ng suntok si Kuya pero pinigilan ko.
Hindi ako makatingin kay Gab. Hindi ko na kasi alam kung anong sasabihin ko sa kanya. Bakit ba big deal sa kanya kung may gusto ako o wala... kung mahal ko siya o hindi...? Siguro, kasi kaibigan ang turing niya sa akin.
GISING, CELESTINE! Kaibigan? Kaibigan pa ba ang matatawag mo kay Gab?
"Eh anong problema dun sa ginawa ko sa kanya, Sky? Bakit? Akala mo ba hindi ko alam na apat-apat ang girlfriend mo? Akala mo naman kung sino kang nagmamalinis diyan-" Nanlaki ang mga mata ko sa sinabi ni Gabriel. Kaya hindi ko na namalayang nasuntok na ulit siya ni Kuya. Kaya ngayon ay napahilata na talaga siya sa sahig ng court. Linapitan ko siya dahil awang-awa na ako sa namamagang pisngi niya.
"Kuya, tama na please?"
Umupo si Kuya sa sahig ng court at natameme yata sa sinabi ni Gabriel.
Lumapit ako kay Gabriel at hinawakan ang pisngi niya para tingnan sana ang sugat niya... pero ang walang hiyang bestfriend ko kuno`y binalewala ang kamay ko...
"Umalis ka nga!" Sabi niya.
Para akong nabunutan ng tinik sa sinabi niya. At mangiyak-ngiyak pa akong tumayo. "Akala ko pa naman bestfriend kita!"
This line... says it all. :(
"G-Gab-" Pinigilan ko ang luha ko.
"Totoo naman pala eh! Sinasabi ko na nga ba! Akala ko mali ako sa mga iniisip ko..." Tinititigan niya parin ako ng titig na puno ng galit.
"Ano naman ngayon kung totoo nga yun, ha, Gab?" Hindi ko na napigilan ang mga luha kong kanina pa nagtatangkang kumawala sa mga glands nila.
Pinunasan ko ito ng walang ka poise-poise.
"Yan! Yan naman pala eh! Akala ko iba ka sa kanila! Ganun karin pala. Kala mo ba di ko napapansin yang pag-iiba ng emosyon mo pag nagkikita tayo?"
Tumayo ulit si Kuya at mukhang nagbabalak ulit na bigwasan si Gabriel dahil sa dami ng walang kwentang sinasabi niya.
Napatakip na lang ako sa bibig para di marinig ang hikbi ko habang dinidinig kong mabuti ang sinasabi niya.
Inunahan ko na si Kuya Sky sa pag sapak kay Gab. Oo, sinapak ko siya. Ilang taon ko ring pinangarap na maging kaibigan man lang siya, natupad naman iyon. Sobrang saya ko. Pakiramdam ko tinupad ng lahat ng bituin sa langit ang mga dasal ko lalong lalo na kapag nagsasama kaming umuwi sa bahay. Kahit papano, sumaya na rin ako nung naging bestfriend ko siya. Kasi kahit papano, may maipagmamalaki ako tungkol sa kanya. Pero ngayon, hindi ako sigurado kung pinagsisihan ko ang lahat ng nangyari... kasi sa
kalooblooban ko, sinasabi ko parin sa sarili kong... ALAM KONG NASAKTAN KA, GUSTO MONG BUMAWI, PERO WA`G MASYADONG MASAKIT AH? KASI... LUGI TAYO PAG NANGYARI!
Natigilan si Kuya sa sapak ko. Si Gabriel naman ay di pa maituwid nang maayos ang mukha niya...
"Alam mo Gabriel!? Ang kapal kapal mo talaga! Akala mo kung sino kang gwapo! Akala mo kung sino kang magaling!?"
Pinunasan ko ang luha ko.
"Panahon na yata na malaman mong kahit kailan, hindi kita magugustuhan! Sa masahol mong ugali?" At gwapo mong mukha? "Wala nang magkakagusto sa`yo!" Ng tulad ng pagkagusto ko sa`yo! "Hindi ko alam kung anong pinakain mo sa mga babaeng
nagkakandarapa sa`yo! Dahil ang totoo, wala ka namang laman kundi yung puro yabang mo sa katawan!"
Sa dami ng sinabi niya sakin, kulang pa yan. At kahit papano, gusto kong ipakita sa sarili kong, may pride din naman ako.
"Ganun ba?" Tumayo siya at purong galit parin ang nakikita ko sa mga mata niya. "Bakit? Sa tingin mo ba ang ganda-ganda mo rin para magustuhan ka ng kung sinu-sino diyan? Kala mo rin ba ang bait-bait mo? HAH! Magkalimutan na lang tayo!"
Pagkatapos kong malaman ang linsiyak na sagot ng unggoy na yun ay tinalikuran niya na ako.
NINE
Umiyak ako nang umiyak sa basketball court habang pinapanood ko ang paglayo ni Gab. "Okay lang yan, Cel." Sabi ni Kuya habang naririnig ko ang pagsinghap niya.
Nakaupo ako sa isang bench nang umupo din si Kuya sa harapan ko at pinunasan ang mga luha ko.
"Di na ako manloloko ng ibang babae, para di ka mahirapan." Tapos yinakap ako ni Kuya.
Pagkatapos ng gabing yon, mabilis na lumipas ang panahon. Malapit na kaming maging Senior, pero hanggang ngayon nag di-deadmahan parin kaming dalawa ni Gab.
Lugi nga ako eh kasi sa tuwing nagkakasalubong kami sa corridor, walang tinginan sa isa`t-isa ang nangyayari. Pero kapag lumagpas na siya, saka naman ako lilingon at parang sumasakit na naman ang feeling.
"Cel, final examinations na next week. Di parin ba kayo nag-uusap ni Gab?" Tanong ni Jana habang pinapanood akong nakatingin lang sa nakatalikod na si Gab.
Kulang na lang talaga, ma memorize ko ang likod niya at makuha ko kung ilang dipa yung shoulders niya. Tsss. Kainis nga eh, ayaw talagang lumingon kahit anong pilit kong mag telekinesis.
"Hindi pa rin eh."
"Tsss. Mabuti naman! Wa`g mo nang kausapin yan, forever noh!" Umirap si Jana sa akin at napalingon ako sa kanya.
"Forever? Eh buti sa`yo dahil pinsan mo naman siya, kahit magkagalit kayo... may posibilidad paring maging magkaibigan kayo no. Eh kami, kapitbahay, Jana." Sabi ko with all the feelings in the world.
Para akong batang inagawan ng lollipop na binili ko pa sa pamamagitan ng child-labor. "Ah! Bahala ka na nga! Last week halos iniiwasan mong makasalubong siya. Tapos, this week... okay na makasalubong basta walang pansinan... Next week kaya? Siguro
susubukan mo nang makipag-usap sa kanya." Ganito lagi ang eksena samin ni Jana.
Hanggang sa natapos na nga ang aming exams. Okay lang kaya na ganito? Na hindi kami nagpapansinan?
Umaga ng Sabado nang maaga akong nagising. Naabutan ko si mama at papa na papasok ng bahay.
"Saan kayo galing, ma?" Tanong ko.
"Ah. Hinatid namin sina Gabriel at Nica. Pati na rin ang tita at tito mo." Sagot ni mama. "Hinatid? Saan po?"
Nagkatinginan si mama at papa.
"Hindi ba binanggit ni Gab sa`yo?" Tanong ni papa. "Na ano po?"
"Na... sa lola niya muna sila titira for now. Sa States yata yun eh." "P-Po?"
Nabigla ako lalo nung may tumawag sa telepono namin at sinagot agad ni mama. "Okay, sandali lang... Celestine, telepono." Agad kong kinuha ang telepono. Siguro si Gab ito! Siya nga siguro! Hindi niya kayang hindi magpaalam sakin! "Cel!"
"G-Gab- Jana?" Si Jana pala.
"Oo. Papunta na ko sa bahay niyo. Hahabulin natin si Gab!"
Pagkasabi niya nun, agad akong lumabas ng bahay kahit nakapajama pa lang ako. Buti inagahan nila papuntang airpost kaya mukhang maabutan naman namin sila. Maaabutan nga namin sila! For sure!
Hanggang sa may nakita akong nakatalikod na lalaki sa isang vendo machine. Si Gab yon! Alam ko dahil alam na alam ko ang likod niya. MEMORIZE KO NA PIXEL BY PIXEL.
"Gab!!!" Sigaw ko.
Lumingon naman siya sakin. Tumakbo ako patungo sa kanya. Si Jana naman, sumunod na rin sakin. Nabigla na lang ako nung deadmahin niya ulit ako. Pati ba naman dito? Kainis ka talaga, Gabriel! Pero bahala ka! Sa ayaw`t sa gusto mo... haharap ka sakin! Walang hiya. Nasa airport nga pala ako at aalis na siya! Hindi pa masyadong nagsi-sink in sakin yung lahat ng mga nangyayari. Kasi naman, biglaan masyado.
Hinawakan ko ang braso niya, "Gab!" napangiti pa ako dahil masaya ako`t naabutan ko siya.
"Excuse me, Miss. Sino ka?"
Akala ko di siya si Gab. Pero nang lumingon siya sakin. Siya yon. Kilalang kilala ko ang mga mata niya, ang matangos niyang ilong, ang mga labi niyang pula... siya nga yon. Pero bakit di niya ako kilala? Alam niyo na kung bakit!
Kinalas niya ang braso niya sa mga kamay ko.
"Gab naman! Wa`g ka namang ganyan o?" Tinalikuran niya ako at naglakad palayo. Sinundan ko siya.
"Gab!" Hinawakan ko ulit ang braso niya. "ANO BA!"
Halos ibalibag niya ang mga kamay ko para lang makawala siya sa pagkakahawak ko. :( "Gab! Ayusin natin `to! W-We`re bestfriends." Oo na.
Sige na Gab! Tatanggapin ko na lang na hanggang diyan na lang tayo basta ba magkaayos na tayo... o kung pwede wa`g ka na lang umalis?
"Gab!" Halos umiyak na ako at magmakaawa sa kanya. Ang dami ngang tao eh, pero binalewala ko na lang. "Gab!"
"Ano ba?!"
"Aalis ka na ba?" Tumulo ang luha ko. "Kelan ka babalik? Ba`t di mo sinabi sakin?" Humarap siya sakin at wala paring ekspresyon ang kanyang mga mukha. "Hindi ba pwedeng wa`g na lang? Sige na, Gab!"
"Sino ka ba? Hindi kita kilala!" Tapos tinalikuran ulit ako. Walang silbi! Mas lalong gumaspang ang ugali niya.
"GAB! I THOUGHT YOU WERE MY BESTFRIEND!" Tapos tumigil siya sa paglalakad at lumingon sakin.
"Akala ko rin bestfriend kita!" Tapos tinalikuran ulit niya ako. "GAB!!!" Sinundan ko ulit siya. "Gab!"
Juscooo! Tulungan niyo naman ako. At least man lang magkaayos kami! Please? Panu pag matulad siya ni Eiji na di na bumalik ng Pinas? Eh walang kwenta! Iba `to ngayon eh... kasi mahal ko `tong aalis.
Panginoon, bigyan niyo naman po siya ng konting kabutihan para sakin kahit ngayon lang.
"Gab!!!" Sabay hawak ko s kamay niya. "Tama na nga, Celestine!" Sabi niya.
Alam kong mapait ang pagkakasabi niya nun, pero kahit anong gawin ko... masarap paring pakinggan ang pangalan ko kapag siya na ang bumabanggit.
"Kalimutan mo na ako! Mag kalimutan na tayo! Wa`g ka ngang makipag-ayos sakin at sasabihin mong akala mo bestfriend tayo! Eh ikaw ang sumira nito eh! Ayokong magkaroon ng bestfriend na may gusto sa akin!"
MAY GUSTO! PESTE TALAGA! Sinisikap ko na ngang mag reach-out sa kanya. Tapos ganyan pa siya?
Naramdaman ko ang mga kamay ni Jana sa likuran ko, "Tama na, Cel! Hayaan mo na yang BESTFRIEND MO-"
"May gusto sa`yo? Diba sinabi ko na sa`yo nun? Nung nasa court tayo? WALA AKONG GUSTO SAYO!" Sa inis ko, napaiyak na ako lalo.
"Wala kang gusto sakin dahil masahol ang ugali ko? Okay! Edi ganun! Masahol pala ang ugali ko eh ba`t pinagtityagaan mo pa ako dito! Kalimutan mo na lang ako, dahil ako, matagal na kitang kinalimutan!"
"Gab! Tama na nga yan! Ano ka ba-" Hindi rin niya sinanto si Jana... Tinalikuran niya na rin ang pinsan niya.
Ang walang hiyang yun talaga!
TEN
Celestine Herrera: Ah... basta...
Kung may break-up lang sa magbestfriends - I must say, ganun ang nangyari samin ni Gab. Ang masaklap lang, eh ang katotohanang umalis siya. Halos dalawang buwan akong tulala nun. Mabuti na lang at dahil sa pag-aalala ni Jana sa akin, napapayag niya ang mga magulang niyang pansamantalang magbakasyon sa probinsya ng mama ko.
"Hoy, ano? Wa`g mo na ngang isipin yang pagsinta mo kay Gab!" Sabi ni Jana ng pabiro habang inaabangan namin ang pinsan ko.
"Hindi no! Hindi ko yan iniisip. Naiisip ko lang kung gano ako ka tanga dahil Gab na lang ako ng Gab pero gag0 naman pala yun. Nakakainis na nga eh, ba`t ako
nagkafeelings sa mokong na yun!"
"Eh kasi naman po... ewan ko sa`yo! Alam na alam mo namang panget ang pag-uugali nung pinsan ko, nagkakacrush ka pa!"
"Wa`g na nga! tsss. Magmomove on na ako no. Daming lalaki diyan!" Nag evil smile si Jana sa akin kaya napakunot ang noo ko.
"HAHAHA Ganyan nga, Celestine! Pag butihin mo yan! HAAAAY, sa wakas! After million yearssss, natauhan ka rin at narinig ko yan galing sayo! HAHAHA"
Grabe naman makapagreact ang babaeng `to. Ganun ba ako ka lala all these years? "HI!!!" Biglang bumati ang isang kulot at makinis at cute na babae sa aming dalawa. Kilala ko yon. Kahit ilang years na kaming di nagkita, kilalang-kilala ko siya dahil sa magandang pares ng mata niya at sa kulot at natural-brown niyang buhok.
"Hi Gianna!" Bati ko.
Pinsan ko yon galing Japan. Dito din siya sa probinsya mag babakasyon dahil narinig ng mama niya na andito ako.
"Uh, Jana... eto nga pala si Gianna, pinsan ko." Nakipagkamayan naman si Jana kay Gianna.
Sobrang ganda na ng pinsan ko. Dito naman siya sa Pinas lumaki at nag-aral. Kaya lang, umalis siya papuntang Japan last 2 months. Pero ngayon, bumalik na siya.
Masaya naman kami sa probinsya. Kahit na alam kong dalawang linggo lang kami dito dahil pasukan na naman at mag fo-fourthyear na kami, ayus lang.
Kakabanas nga eh, pinagtitripan ako lagi ni Jana pag natutulala ako sa tabi - sinasabi niyang iniisip ko na naman daw ang isang walang kwentang lalaki...
"Sino? May boyfriend ka na ba, Cel?" Tanong ni Gianna.
Kainis naman `tong si Jana. Ayan tuloy na curious pa tong pinsan ko. "Wala no!"
"Aysus. Wa`g mo nang itago! Sino?" Tanong niya habang tinatapat ang marshmallow sa bonfire na ginawa namin.
"Wala. Wala akong boyfriend."
"Ayy, wala siyang boyfriend, Gianna. Ex meron." "Ex?" Kuminang ang mga mata ni Gianna.
Ba`t ang chismasera naman ng pinsan kong `to. "Ex bestfriend!" Tumawa pa si Jana.
"Uy, tumigil ka diyan at baka tusukin kita ng stick ng marshmallow ko." Tumatawa parin si Jana.
"Ah, wala. Nag-away kasi kami nung bestfriend ko eh. Kaya, ayun." "Awww. Ba`t naman?"
"Ah... basta..."
Nagdadalawang isip pa ako kung magsi-share ba ako kay Gianna o hindi. "Aww. Kala ko naman may boyfriend ka na."
"Bakit, Gianna? Ikaw, may boyfriend ka na ba?" Tanong ni Jana. "Ah. HEHEHE" Nag pa-cute pa siya. "Meron... shhh."
Nagtilian kami. Syempre... kahit di namn kilala, sa mukha naman kasi ni Gianna eh masaya siya sa piling ng boyfriend niya.
Maganda ang naging samahan naming tatlo. Okay din naman pala si Gianna eh,
nagkakasundo pa sila ni Jana dahil pareho silang magaling sumayaw. Sumayaw - isang bagay na hindi ko talaga kayang gawin. Whatever. Cheerleader pala si Gianna sa school nila, naaalala ko tuloy si Stacey. Whatever! Ba`t ko ba iniisip pa yan? Wala na eh. Wala na si Gab!
Pagkatapos nun, nag fourth year na kami.
Hindi ko alam pero sa sobrang laki ng impact nung ginawa ni Gabriel sakin, halos nabago ko ang buong pagkatao ko. Halos mag total make-over na ako.
Nakatulong yung pagmake-over ko, daming pumapansin sakin. Halos palitan ko na nga ang kasikatan ni Stacey sa school namin eh, kung meron lang sana akong
maipagmamalaking talent! NAKU! Napalitan ko na yung bruha. Isang taon ang lumipas...
At kasama ng dati kong imahe - si Celestine-tanga, ibinaon ko na rin sa limot si Gabriel. Ang tanging nararamdaman ko na lang sa kanya ngayon ay galit. GALIT. Sa dami ng ginawa niyang masasamang bagay sa akin, paano ko pa siya magugustuhan? Minsan nga tinatanong ko sa sarili ko kung bakit ko ba siya nagustuhan in the first place, siguro bunga lang yun ng pagiging immature ko. Masyado akong obsess sa mga love-love chuva na yan, kaya agad ko namang tinanggap ang ugali ng unggoy na yun! HAH! Ngayong nakikita ko na ang liwanag, namulat na ako sa katotohonan... at masaya ako`t namulat pa ako ngayon. Masaya ako dahil hindi ko na siya gusto!
ELEVEN
Celestine Herrera: Excuse me, Gabriel!
*KRRRRRIIIIIINGGGGG*
Linsiyak naman talaga! Naunahan pa ng tawag ni Jana yung alarm clock ko. "Hello?"
"Hi! Gising na! Bilisan mo na nga! Ma lilate tayo niyan sa first day of school eh!" Sumulyap ako sa alarm clock ko. Lanya, 8:00AM na pala. Samantalang, 9:00AM ang pasok namin ni Jana!
"O sige sige! Maliligo lang ako!"
Binaba ko na yung cellphone ko. Tsss, ang totoo, kanina pa ako gising. Nag rereminisce lang ako sa mga araw ko nung high school! Pero, kung iniisip niyong mahal ko parin yung EX-BESTFRIEND ko, nagkakamali kayo. As I`ve said, galit na lang ang
nararamdaman ko sa kanya. Inapak-apakan niya yata ang pagkatao ko, dinurog niya pa ang puso ko... kaya syempre, natural lang yung magalit ako sa kanya ng ganito! Wa`g na kayong mag react! Alam kong alam niyong natural lang `to!
Nagbihis na ako pagkatapos kong maligo, tapos umalis ng bahay. Buti na nga lang at may puso si Kuya today, ihahatid niya raw ako dahil first day ko. Kaya eto, I`m saved!
"Baba na!" Sabi ni Kuya.
Kinakabahan kasi ako eh, syempre... ang laki-laki na ng school ko ngayon, di tulad nung high school lang ako. Tsaka, parang busy lahat ng tao kung titingnan mo.
"Bye, Kuya!" Kumaway na rin siya sa akin pagkababa ko at umalis na. *KRRRRIIIING*
"Cel!" Si Jana ulit! "O,"
"Lika na nga dito sa room natin, bilisan mo ah! Buti wala pa ang prof!" "Okay-okay!"
Syempre, dahil panghabambuhay ko na yatang kaibigan si Jana, classmate parin kami hanggang ngayon.
Lakad-takbo ang ginawa ko sa buong school. Kahit ang totoo naman talaga ay... "Nawawala yata ako!"
OH NOOO! Asan na ako? Ang alam ko... STC 304! Saan naman kaya yung room na yun na katunog ng mga plate number sa sasakyan? Linsiyak! Kaya napakuha tuloy ako ng phone sa bag ko. Asan ba yun? Patuloy ang paglakad ko nung...
*BBOOOOOOG*
Aray naman! Ang sakit ng noo ko! Tumama yata sa baba ng taong nakabangga ko. "Aray naman!" Siya pa ang sumigaw.
Sumigaw?
Sandali, kilala ko ang boses na yun ah?
Tumingala ako. At heto na naman ako at parang nakakita ng multo. Ang
EX-BESTFRIEND ko ba `to? O isang artistang ka hawig niya? Pero dahil nararamdaman ko sa gaspang ng ugali at sa pagmumukhang pinapanood ko simula pa noon, nalaman kong siya nga! SIYA? SIYA? Kala ko nasa States?
"G-Ga-"
"Excuse me, miss... Humaharang ka sa daanan ko." Napakunot ang noo ko. Maaga yata akong magkakawrinkles nito. Hindi ulit ako kilala?
Gunggung ka pala Celestine eh! Alam mo namang hindi mo makakalimutan ang tanyag na linya niyang 'mag kalimutan na tayo?' diba?
"Sorry ah? Nagmamadali kasi ako eh. Hindi rin ako tumitingin sa daanan dahil hinahanap ko ang cellphone ko. Sorry!" Sarcasm.
"O! Nag explain ka pa! Ang gusto ko lang naman ay tumabi ka sa dinadaanan ko. Tsaka, sino ka ba para kausapin ako?"
Ang ugali ng unggoy na `to??! Eh mas magaspang pa talaga yata sa sandpaper! Leche... Suminghap na lang ako habang linalagpasan niya ako.
Sa sobrang kaba ko, hindi ko na nagawang lumingon at agad na akong naglakad patungong kawalan. Hindi ko alam ang mga daan patungo kung saan. Tapos... Tapos...
Makakasalubong ko pa yung unggoy na yun? Ba`t andito siya? Ba`t di ko alam? Tinatraydor narin ba ako ni Jana at di niya sinabi sakin na andyan na yung pinsan niya? Sa inis ko, lumabas ang hidden talents ko at nakita ko ang room ko.
ANDDDD!!!! Guess what? The only vacant seat was the seat beside that EX-BESTFRIEND na hindi na daw yata ako kilala! Wulang hiya! Nakita ko si Jana na sumisenyas na umupo sa upuang nasa gitna nilang dalawa ni Gabriel!
Edi umupo na ako! Umupo na! Akala niyo naman kakabahan ako. Tse! Di ako kakabahan no! Di ko na naman siya gusto eh!
*Nadulas sa harap ni Gab*
"Mag ingat ka nga, miss." Sabi niya.
Masakit mang isipin, aminin, at sabihin, sinalo ako ng mokong!
"Ehe-Ehem... Please settle down everyone." Sabi nung prof na kararating lang. "Sorry ah!"
"Teka, ikaw yung kanina ah? May gusto ka ba sakin? Sinusundan mo yata ako eh!" >:( Ang hangin naman talaga. May bagyo ba? Parang kumain yata `to ng bagyo dun sa states kaya eto siya ngayon at dinadalhan ulit ako ng bagyo.
Lumingon ako kay Jana at umiling na lang siya.
"Excuse me, Gabriel! Ilang beses ko ba dapat sabihin sa`yong wala akong gusto sa`yo?" Halos tumingin na lahat ng kaklase ko sakin eh, buti na lang di napansin ng prof namin. "Ha?" Nag evil smile siya. "Gabriel? Ba`t mo ko kilala?" Lalong lumaki ang ngiti niya. Ang ngitng na miss ko. HOOOY! Di ko na siya gusto ah! Totohanan lang yan. hehe "Sigurooo, gusto mo nga talaga ako no at kilala mo ako?"
Or what? Hindi na yata ako nakikilala ng mokong na `to. TALAGANG HINDI NIYA NA AKO NAKIKILALA! AAAAAAAAAAAAAARGH!!! Eh isang taon lang yung lumipas eh! Ba`t ako, kilala ko pa siya!?
Celestine Herrera: Yoko ng maalala,
PWEEEEEEEEEEEEEEEEEEEE! Halos isuka ko yung nangyari! Papanong andito si Gab?
"J-Jana!" Tinawag ko si Jana ng pabulong kahit nagsasalita pa ang prof namin. "Hmm?"
"Ba`t andito si Gab?" "Huh?"
Leche! Sa sobrang hina ng boses ko, di na ako naririnig ni Jana. Kaya sinulat ko sa papel. Ako: Ba`t di mo sinabi saking nandito si Gab?
Jana: Bakit? Kailangan ko bang sabihin sa`yo? Kala ko wala ka ng care diyan? >:D Ako: Wala akong care kung di naman niya ako magiging classmate or what.
Hindi na binalik ni Jana sa akin yung paper. Kabanas naman oh. Ayan tuloy, kulang na lang magkaheart attack ako habang nakaupo dito. Paanong sa dami naming
pinagsamahan ng langyang Gab na yan tapos di pa ako nakikilala? Hindi niya ba talaga ako kilala o kinalimutan niya lang talaga?
Pagkatapos ng klase namin, sobrang lamig ng pawis ko. Feeling ko nga namumutla ako. Eh bakit ba kasi parang ka-firstday-firstday of school pa lang marami ng kaibigan ang lokong `to? Highfive dito at highfive doon ulit yung drama niya. Linigpit ko ang gamit ko para makaalis na sa impyernong room namin... Kaso... Parang nag HANG ako eh.
"Jana," "O, Gab?"
Tiningnan ko si Gab na nakatingin naman kay Jana, "Asan na si..." Namula pa siya habang tumitingin sa kawalan at tingin ulit kay Jana.
Lunok. Stacey! "Celestine?" Lunok.
Lunok 5 times!
Ngumisi si Jana, "Bakit naman?"
Oi Gab! Nasa harapan mo po ako! O baka naman... totoong di niya ako nakilala? Namfutsa!
Pero.. lanya... ubod ng sakit nung tanong niya dahil nasa harapan lang ako... pero ubod ng saya naman yung nararamdaman ko!
"HAHAHAHA >:D " Tumawa si Jana.
"Huh? B-Bakit?" Ang linsiyak na Gab... di ako nakilala.
AWWW! UYYY! Hinahanap niya ako!!! HAHAHA. ehem... Cute mo naman Gab! Talagang makakalimutin ka... Naalala ko tuloy noon, nung di niya ako nakilala nung hinabol ako ng mga aso.
"May amnesia ka ba, Gab?" Tanong ni Jana habang hawak-hawak parin yung tiyan at di parin tumitigil sa pagtawa.
Kaya... pati ako na rin... natawa. Natuwa!
"Hi, Gabriel! I`m Celestine..." Naglahad ako ng kamay.
At sa sobrang kahihiyan na nangyari at naramdaman niya siguro... pumula ang pisngi... ang buong mukha ni Gab!
Tiningnan niya akong mabuti. Tiningnan niya ang kamay ko, tapos mukha ko ulit. Kinindatan ko na lang siya habang nakatingin lang siya sakin.
"Uh... Jude! Practice na tayo, `tol!"
Namfutsa! Di niya tinanggap ang kamay ko at nag walk-out na siya! Okay lang, deadma!? Basta napahiya siya! Nagtawanan na kami ni Jana pag-alis niya. WAHAHAHAHAH >:D
Grabe, si Jana yung sobrang natuwa at parang nanalo sa lotto. Kahit nakaalis na kami sa classroom at naghahanap na kami ng tambayan, tawa parin ng tawa.
"Ba`t di niya ako kilala?"
Tumatawa parin si Jana, "Ehh kilala mo naman yun diba? Sobrang hina ng memory nun! HAHAHA. Tsaka, nagbago naman talaga kasi yung mukha mo eh..."
"Ahhh."
"Kita mo ba yung mukha ni Gab? Sobrang pula!" Tumawa ulit siya.
"Nukaba, Jana! Tumigil ka nga! Napahiya na nga yung tao eh." Tumawa na rin ako, di ko mapigilan eh.
"Asus! Wa`g ka ngang maawa sa unggoy na yun! Sobrang daming atraso nun sa`yo, tapos kinakaawaan mo pa?"
"Ah! Syempre, kahit ganun yun... minahal ko kaya yun!"
Natigilan si Jana at hinarap ako. Tinitigan niya ako sa mga mata. "Bakit?"
"Wala ka na ba talagang feelings kay Gabriel?" Tumaas ang kilay niya.
"W-Wala na! Tsss, sa sobrang laki ng kasalanan niya sakin, wala na no." Umirap ako. "Aww. Hmmmm." Nag evil smile si Jana.
Nu naman kaya ang plano ng lukaret na `to? "Ilang beses ka na nga niyang sinaktan?"
"Ay, ewan ko. Yoko ng maalala, mag ngingitngit lang ako sa galit kung maalala ko pa yan!"
"Hmmmm, kung wala ka na talagang feelings sa kanya..." Evil-smile. "Paano kaya kung..."
Tumaas ang kilay ko. "Gumanti ka?"
THIRTEEN
Celestine Herrera: Kaaway ko yun!
"Gumanti?" Natigilan ako at nag-isip. "Yoko nga!"
Umupo ako sa isang bench habang linalapag ko yung mga gamit ko.
"Come on, Celestine! Hindi mo na naman pala siya mahal eh, dami pang atraso nun sa`yo... tapos, gumanda at nagbago ka ng sobra! Kaya maaring magkagusto siya sa`yo!" Magkagusto... si Gabriel... sa akin?
"Huh? Mag kagusto?"
"Oo! Magkagusto." Ayan na naman ang evil smile niya.
"Tsss. Ano ako, bale? Anong gagawin ko para magkagusto ang mokong? Lalandiin ko siya? Tapos, mag coconfess ako na mahal ko siya... tapos ano, papahiyain niya ulit ako? Yoko nga!"
"Hindi ganun! Magiging bestfriend ka ulit! As in, cleannn! Bestfriend lang talaga yung sadya mo... Tapos, papainlovin mo siya sa`yo... Then, tada!!! Success! Ano? Game ka?" "P-P-Paano naman yun?"
