Implications for Research and Practice Education

The use of psychological films in psychiatric nursing education has important contributions to theoretical learning and nursing practices. Education programs such as the one implemented in the present study or similar studies can be organized to increase learning and contribution to professional practice the mental health education.

The undergraduate and postgraduate education curricula of the psychiatric nursing education can provide a more comprehensive theoretical understanding diversity to the methods of education.

Studies similar to the present study, nursing students can be provided with the opportunity to plan and implement mental health initiatives to enable more permanent learning. Therefore, it is recommended to include films in psychiatric nursing education.

In addition, practice related to this subject in the nursing discipline is limited. Therefore, it is thought that the research will contribute to psychiatric nursing education.

REFERENCES

Akın, A.B., & Yakıncı, C.M. (2013). Hastalık konulu anlatı filmleriyle tıp eğitimi. Çocuk

Sağlığı ve Hastalıkları Dergisi, 56, 208-217.

Akram, A., O’Brien, A.,O’Neill, A., & Latham, R. (2009). Crossing the line learning psychiatry at the movies. Int Rev Psychiatry, 21(3), 267-268. doi.org/10.1080/09540260902746880 Akyüz, A. (2011). Hemşirelik Beceri Eğitiminde Yenilikçi Uygulamalar. Sağlık Bilimlerinde

Klinik ve İletişim Beceri ve Eğitimleri, 13.

Aye, A.M., Adlina, S., Lugova, H., & Edariah, A.B. (2015). Cinemeducation in Personal and Professional Development. 7.th International Conference on Humanities and Social Sciences Faculty of Liberal Arts. Prince of Songkla University, 56.

Birkök, M.C. (2008), Bir Toplumsallaştırma Aracı Olarak Eğitimde Alternatif Medya Kullanımı: Sinema Filmleri. Uluslararası İnsan Bilimleri Dergisi, 5(2),112-30.

Birol, L. (2004). Hemşirelik süreci. 5. baskı. İzmir: Etki Matbaacılık Yayıncılık Ltd.Şti. Blasco, P.G., Moreto, G., Blasco, M.G., Levites, M.R., & Janaudis, M.A. (2015). Education through movies: Improving teaching skills and fostering reflection among students and teachers. Journal for Learning through the Arts, 11(1), 1-16.

Brown, J. (2008). Applications of simulation technology in psychiatric mental health nursing education. Journal of Psychiatric & Mental Health Nursing, (15), 638-644.

Cannon, B.J. (2008). Sinemada psikoloji: Farklı bakış açıları (çev., Gedik, Z.) Psinema: Sinema

ve Psikoloji Dergisi, 1,14-14.

Carpenter, J., Stevenson, B., Carson, E. (2008). Creating a shared experience using movies in nursing education. Nurse Education, 33(3), 103-104.

Creswell, J.W. (2014). Research design: qualitative, quantitative and mixed methods approaches. 4th ed. California: Sage Publication.

Creswell, J.W, & Clark, V.L.P. (2015). Pesquisa de Métodos Mistos-: Série Métodos de Pesquisa. Penso Editora.

Dave, S., & Tandon, K. (2011). Cinemeducation in Psychiatry. Advances in Psychiatric Trea, (17), 301–308.

Dobbins, E.H. (2011). The impact of end-of-life curriculum content on the attitudes of associate degree nursing students toward death and care of the dying. Teach Learn Nurs, 6(4), 159- 166. Fritz, G.K., & Poe, R.O. (1979). The role of a cinema seminar in psychiatric education. Am J

Psychiatry, 136(2), 207-210.

Johnson, R.B., & Christensen, L.B. (2014). Educational research: quantitative, qualitative, and mixed approaches.5th ed. Boston: Sage Publication.

Gramaglia, C., Jona, A., Imperatori, F., & Zeppegno, P. (2013). Cinema in the training of psychiatry residents: focus on helping relationships. BMC Medical Education, 13(1), 90.

Hilty, D.M., Alverson, D.C., Alpert, J.E., et al. (2006). Virtual reality, telemedicine, web and data processing innovations in medical and psychiatric education and clinical care. Academic

Psychiatry, (30), 528–533.

Kalra, G. (2011). Psychiatry movie club: A novel wayto teach psychiatry. Indian J Psychiatry, 53(3), 258–260.

Kerber, C.S., Clemens, D., & Medina, W. (2004). Seeing is believing: Learning about mental illness as portrayed in movie clips. J Nurs Educ, 43(10), 479.

Kuhnigk, O., Schreiner, J., Reimer, J., Emami, R., Naber, D., & Harendza, S. (2012). Cinemeducation in psychiatry: A seminar in undergraduate medical education combining a movie, lecture, and patient interview. Acad Psychiatry, 36, 205-210.

Lumlertgul, N., Kijpaisalratana, N., Pityaratstian, N., & Wangsaturaka, D. (2009). Cinemeducation: A pilot student project using movies to help students learn medical professionalism. Med Teach, 31(7), 327-32.

Masters Joan, C. (2005). Hollywood in the Classroom: Using Feature Films to Teach. Nurse

Educator, 30(3), 113–116.

McCann, E., & Huntley Moore, S. (2016). Madness in the movies: An evaluation of the use of cinema to explore mental health issues in nurse education. Nurse Educ Pract, 1(21), 37-43. Misch, D.A. (2000). Psychological formulation training using commercial films. Acad

Psychiatry, 24(2), 99-104.

Özçakır, A., & Bilgel, N. (2014). Educating medical students about the personal meaning of terminal illness using the film, “Wit”. J Palliat Med, 17(8), 913-917.

Sabancıoğulları, S., Ata, EE., Kelleci, M., & Doğan, S. (2011). Evaluation according to the functional health pattern model and NANDA diagnoses of patient care plans made by nurses in a psychiatry department. Journal of Psychiatric Nursing, 2(3), 117-122.

Searight, H.R., & Saunders, D. (2014). Teaching Psychology through Popular Film: A Curriculum. International J. Soc. Sci.& Education, (4), 4.

Sharma, N., Sharma, S., & Ghai, S. (2013). Psychiatry movie club: An innovative way to teach psychiatry. Delhi Psychiatry Journal, 16(2), 335-342.

Terzioğlu, C., Eskiyurt, R., & Özkan, B. (2017). Psikiyatri hemşireliği eğitiminde sinema filmi izletilmesi yöntemi ile öğrencilerin bakım uygulamalarındaki farkındalıklarının araştırılması.

Sağlık Bilimleri ve Meslekleri Dergisi, 4(3), 149-161.

Yakar, H. (2013). Sinema filmlerinin eğitim amaçlı kullanımı: Tarihsel bir değerlendirme.

HAYEF Journal of Education, 10(1), 21-36.

Yoo, M.S., Park, J.H., & Lee, S.R. (2010). The effects of case-based learning using video on clinical decision making and learning motivation in undergraduate nursing students. J Korean

Acad Nurs, 40(6), 863-871.

Varcarolis, E., & Halter, M.J. (2014). Essentials of Psychiatric Mental Health Nursing: A Communication Approach to Evidence Based Care. China: Saunders Elseiver.

Wedding, D., & Niemiec, R.M. (2014). Movies and mental illness: Using films to understand psychopathology. Hogrefe Publishing.

Woelders, A. (2007). It makes you think more when you watch things: Scaffolding for historical inquiry using film in the middle school classroom. The Social Studies, 98(4), 145-152.

Ethical Dimension of the Research: In order to apply the research, the ethics committee permission number E.5114 was obtained from the University Ethics Committee.

Acknowledges: We thank students who contributed to collecting data.

Financial Resources: During the research, no financial and/or moral support was received from any commercial firm that has a direct link to the subject of the research, which could negatively affect the decision to be made regarding the study.

Conflict of Interest: There is no conflict of interest between the authors and/or participants regarding this research.

Author Contributions: It helped each author in the preparation or review of the article by providing an important scientific contribution to the work.

JOURNAL OF ORGANIZATIONAL PSYCHOLOGY AND BEHAVIOR ÖRGÜTSEL PSİKOLOJİ VE DAVRANIŞ DERGİSİ

ISSN: 2717-9281

Hemşirelerin Psikiyatrik Hastalıklara Yönelik Tutumlarının İncelenmesi

Nuray Aşkalli*

Melike Ertem** ÖZET

Amaç: Hemşirelerin psikiyatrik hastalıklara yönelik tutumlarının incelenmesi amacıyla yapılmıştır. Yöntem: Kesitsel tarama modeli olarak planlanan çalışmanın evrenini; bir üniversite hastanesinin dahili ve cerrahi kliniklerinde görev yapan 305 hemşire oluşturmakta olup, gönüllü 285 hemşire katılmıştır. Araştırmanın evreni üzerinden çalışma yürütülmüş olup, Temmuz-Ekim 2019 tarihleri arasında veriler yüzyüze görüşme yöntemiyle toplanmıştır. Araştırmada veri toplama aracı olarak araştırmacı tarafından hazırlanan sosyo-demografik bilgi formu, Ruhsal hastalıklara yönelik inanç ölçeği kullanılmıştır. Bulgular: Katılımcıların %91,6’sının kadın, %42,5’inin “45 ve üstü” yaş grubunda olduğu, %73,0’ının “evli”, %64,6’sının “lisans mezunu” olduğu saptanmıştır. Dahili ve Cerrahi kliniklerde çalışmakta olan hemşirelere yönelik yapılan bu çalışmada, genel olarak ruhsal hastalıklara yönelik olumsuz inançların orta düzeyde (51,65±17,08) olduğu saptanmıştır. Alt ölçek puanları incelendiğinde ise; hem ruhsal hastalığı olan kişilerin tehlikeli olduğu inancının (22,87±6,80), çaresizlik yaşanacağı inancının (27,28±10,68) orta düzeyde olduğu, olumsuz inancın ise nispeten daha düşük (1,49±2,14) olduğu belirlenmiştir. Sonuç: Sağlık çalışanları içinde hastalarla daha uzun süreli temas halinde olan özellikle hemşirelerin ruhsal hastalıklar konusunda farkındalık ve bilgi düzeyleri oldukça önemlidir. Bu bağlamda ruhsal hastalığı olan kişilere yönelik inanç ve tutumlarının iyileştirilebilmesi için sağlık kurumlarında çalışan hemşirelere yönelik anti-stigma eğitim programlarının düzenlenmesi önerilmektedir.

Anahtar Sözcükler: Mental Hastalıklar, Psikiyatri Hemşireliği, Sağlık Kurumları,

Tutum.

Investigation of Nurses' Attitudes Towards Psychiatric Diseases

ABSTRACT

Aim: Evaluation of nurses' beliefs and attitudes about mental illness is important in terms of affecting the quality of the care provided. To examine the attitudes of nurses towards psychiatric diseases. Methods: 305 nurses working in the internal and surgical clinics of a university hospital constitute the universe of the research, and 285 volunteers working in the internal and surgical clinics participated in the study. In the research, the socio-demographic information form prepared by the researcher and the belief scale for mental illnesses were used as data collection tools. Results: It was determined that 91.6% of the participants were women, 42.5% were in the "45 and over" age group, 73.0% were "married" and 64.6% were "undergraduate". In this study conducted with nurses working in internal and surgical clinics, it was found that generally negative beliefs about mental illnesses were moderate level (51.65 ± 17.08). When the subscale scores are examined; the belief that people with mental illness are dangerous (22.87 ± 6.80), the belief that helplessness will be experienced (27.28 ± 10.68) is moderate, and the negative belief is relatively lower level (1.49 ± 2.14).

Conclusion: Awareness and knowledge levels of nurses, who are in contact with patients for a longer period of time, are very important among healthcare professionals. In this context, it is recommended to organize anti-stigma training programs for nurses working in health institutions in order to improve beliefs and attitudes towards people with mental illness.

Keywords: Mental Disorders, Psychiatric Nursing, Health Organizations, Attitude

*_{Hemşire, İzmir Katip Çelebi Üniversitesi Atatürk Eğitim ve Araştırma Hastanesi Nöroloji Servisi, İzmir-Türkiye,} e-mail: [email protected], tel: 05438432883. ORCID No: 0000-0002-0269-657x

**İletişimden sorumlu yazar, Dr. Öğr. Üyesi, İzmir Katip Çelebi Üniversitesi Sağlık Bilimleri Fakültesi, Hemşirelik Bölümü, Hemşirelikte Öğretim AD. Çiğli- İzmir, Türkiye. e-mail: [email protected], Tel: +90 530 252 8027, ORCID no: 0000-0002-7039-3650

1. GİRİŞ

Ruh sağlığı kavramı; kültürel normlarla uyumlu, yaşa uygun olan düşünce, duygu ve davranışlarla kanıtlanan, iç ve dış çevredeki stres kaynaklarına başarılı uyum olarak tanımlanmakta olup, ruhsal bozukluk ise temel ruhsal işlevselliğin, psikolojik, biyolojik ve gelişimsel bir rahatsızlığını yansıtan, bireyin düşünce, duygu ve davranışlarında önemli düzeyde bozulmaya yol açan bir sağlık durumu olarak açıklanmaktadır (Çetinkaya Duman, 2016). Psikiyatrik hastalıklar, ulusal hastalık yükü bakımından değerlendirildiğinde kardiyovasküler hastalıklardan sonra ikinci sırada yer almakta (Alataş, Kahiloğulları ve Yanık, 2011) ve her dört kişiden biri yaşamının herhangi bir döneminde herhangi bir ruhsal hastalıktan etkilenmektedir (Orak, 2016). Ruhsal hastalıkların yaygın olarak görülmeleri, kronikleşme eğiliminde olmaları ve uzun süreli tedavi ve izlemlerinin olması nedeniyle önemli bir halk sağlığı sorunudur (Alataş, Kahiloğulları ve Yanık, 2011).

Damgalama kavramı, ‘normal dışı’ olarak kabul edilen özellikler nedeniyle toplumdaki diğer bireyler tarafından kişinin sosyal hak ve bireysel prestijini azaltacak şekilde atıf yapılması olarak tanımlanmaktadır (Gary, 2005). Tarihsel süreçte ruhsal hastalıklara yönelik farklı dönemlerde ve farklı kültürlerde farklı tutumlar sergilenmiştir. Bazı toplumlar psikiyatrik tanısı olan bireylere yönelik olumlu tutumlar sergileyip, onları kabul ederken; bazı toplumlar ise onları dışlayarak damgalayıcı tutumlar sergilemişlerdir (Arslantaş vd., 2010). Ruhsal bozukluk nedeniyle bazı zorluklar yaşayan bireylerin, hastalık belirtileri ve tedavi süreci ile ilgili olarak üstesinden gelinmesi gereken pek çok güçlükleri bulunmaktadır. Bu sorunlara damgalama da eklendiğinde yaşadıkları zorluklar artmakta olup bu durumla da mücadele etmeleri gerekmektedir. Damgalama, kişinin ev ve iş bulma, toplumsal etkileşim sorunlarını güçleştirmektedir (Avcil, Bulut ve Sayar, 2016). Ruhsal bozukluğa sahip bireyler damgalama nedeniyle genellikle izole, yalnız ve yanlış anlaşılmış olarak yaşamaktadırlar (Malas, 2019). Ruhsal hastalığı olan bireylerin damgalanmasının; tedaviye uyumsuzluğuna, kişilerarası ilişkilerde bozulmaya, benlik saygısında azalmaya, izolasyona, barınma güçlüklerine, mesleki ve akademik alanda sorunlara yol açtığı bilinmektedir (Ünal, Hisar ve Özgüven, 2010; Avcil, Bulut ve Sayar, 2016). Sağlık kurumları açısından ele alındığında; birinci, ikinci ve üçüncü basamak sağlık hizmetlerinde çalışan sağlık profesyonelleri, ruhsal hastalığı olan bireylerle karşılaşabilmekte, onların bakım ve tedavi sürecinde aktif rol alabilmektedir. Ruhsal hastalığa sahip bireyler, hekim, hemşire, psikolog gibi sağlık çalışanlarının kendilerine yönelik gösterdikleri davranışlara karşı oldukça duyarlı olabilmektedirler (Karakaş ve ark., 2017). Sağlık çalışanlarının olumsuz tutumları hastaların gereken yardımı alabilmelerini ve gerektiğinde yönlendirilmelerini etkileyen önemli bir faktör olarak ortaya çıkabilmektedir (Çam ve Bilge, 2013). İçinde yaşadığı toplumun bir üyesi olan sağlık çalışanlarının bu hasta grubuna yönelik tutumları olumlu ya da olumsuz olabilmektedir (Yüksel ve Taşkın, 2005; Arkan, Bademli ve Duman, 2011). Sağlık profesyonelleri içinde hasta ve hasta yakınlarıyla en çok etkileşim içinde olan hemşirelerin, psikiyatrik hastalıklara yönelik duygu, düşünce ve tutumları, verilen bakımın kalitesini etkilemektedir. Ruhsal hastalığa sahip hastaların büyük bir bölümünün psikiyatri dışında tedavi edildiği ya da psikiyatri kliniğine geç ulaşabildiği göz önünde bulundurulduğunda önemli bir faktör olarak görülmektedir. Toplumda sağlık hususunda ‘danışman’ ve ‘lider’ işlevi gören sağlık profesyonellerinin damgalayıcı ve dışlayıcı tutumları, bireylerin tedavi arayışlarını ya da mevcut tedavilerine devam etmelerini engelleyici bir rol oynayabilmektedir (Arkan, Bademli, & Duman, 2011; Moran, 2008).